[HTML paragrafları (
,
,
) ve aralara yerleştirilmiş [[MEDIA_X: Türkçe altyazı]] etiketleriyle yazılmış sürükleyici makale gövdesi]
GİRDİ BAŞLIK:
I Met My Automotive Hero, And It Was Divine
GİRDİ İÇERİK:
Küçük düğmeye basarak kapının kilidini açın, bu Volkswagen‘in büyüleyici bir özelliğidir. Sürücü koltuğunun yanındaki yuvaya yerleştirin, çevirin ve elektronikler devreye girer, renkli simgeler gösterge panelindeki beş göstergede belirir. Merkezi konsoldaki büyük “başlat” düğmesine parmağınızı basılı tutun, motor yüksek sesle bir an için vızıldar ve— wham! Bugatti Veyron‘un dört turbo W16 motoru gürültüyle çalışır.
İnsanlar her zaman kahramanlarla tanışmanın tehlikeli olduğunu söylerler, ancak benim durumumda bu doğru değil. Ben şanslıyım ve hayalimdeki birçok arabayı sürme fırsatı buldum, hiçbiri beni hayal kırıklığına uğratmadı. Ancak ilk kez bir Bugatti Veyron’u sürmek farklıydı. Bu, hayatımın en önemli aracı, çocukluktan beri tutkuyla bağlı olduğum bir araç. Daha önce bile sadece yolcu koltuğunda oturma fırsatı buldum, oysa bu benim için çok daha özeldi. Bu işi yaparken bile böyle bir şeyin gerçekleşeceğini düşünmemiştim ve buna razıydım. Ama işte ben oradaydım, arabanın direksiyonunda.
Sürüşümden önce, hatta arabaya girmeden saniyeler önce, dürüstçe çok gergin hissettim. Ne olurduysa olsun diye sürekli endişe ediyordum. Bir şey bozulur mu? Bugatti’den yanımda gelen kişi beni beceriksiz bir sürücü olarak görür mü? Tesla arabama çarpar mı? Yanlış bir şey yaparsam dava edilir miyim? Ya da en kötü senaryo, arabayla ilgili beklentilerim karşılanmazsa?
Endişelenmeme gerek yoktu. Bugatti Veyron’u sürmek sadece harika bir deneyimdi, kelimelerle ifade edilemeyen bir duygu. Bu, tüm zamanların en iyi aracı ve beni adeta büyüledi. Hatta aylardır bu sürüşü anlatıyorum ve hala heyecanlıyım. Ama yine de ne kadar güzel olduğunu tarif etmeye çalışacağım.
Açıklama: Bugatti, 20. yıl kutlamaları kapsamında bir grup gazeteciyi Newport Beach’teki şubesine davet etti. Burada yeni Veyron konfigüratörünü deneyimleme ve araba sürme fırsatı bulduk. Bugatti, arabalarını paylaşmaya istekli iki sahibi ayarlamıştı; ne yazık ki ben vardığımda mavi-gümüş Super Sport modeli kilometre sınırına ulaşmıştı, bu yüzden beyaz üzeri siyah Grand Sport Vitesse modelini kullanma fırsatı buldum.
Vitesse, Super Sport’un motor ve aerodinamik özelliklerini Grand Sport’un tavanıyla birleştiriyordu. L’Orq Blanc olarak adlandırılan bu Vitesse, Los Angeles civarında orijinal sahipleri tarafından düzenli olarak kullanılıyordu; içeri girdiğimde göstergede 8.464 kilometre yazıyordu.
Sürüş rotam biraz sıkıcıydı, ancak bu tamamen yolun suçu değildi. Laguna Beach’e doğru kıvrımlı yollarda ilerledikten sonra, Pasifik Kıyısı Otoyolu boyunca kısa bir süre sürdüm ve ardından geri dönmek için otoyola girdim. Ancak öğleden sonra olması nedeniyle, yollar genellikle yavaş hareket eden trafikle doluydu ve bu da hızlanma fırsatlarını sınırlıyordu. Sonuçta Veyron inanılmaz derecede hızlıydı, bu yüzden bile olsa düz bir yol gerekiyordu.
Trafikte sıkışmak sinir bozucu olabilir, ancak aslında Veyron’un neden diğerlerinden farklı olduğunu göstermek için harika bir fırsattı. Ferdinand Piëch‘in vizyonu, Veyron’un 250 km/s hıza ulaşabilmesi ve ardından zarif bir şekilde opera binasına gidebilmesiydi. Bugatti, müşterilerinin arabalarını kullanmasını istiyordu, bu nedenle Veyron’un her durumda rahat ve kolay sürülebilir olmasını sağlamaya odaklandı. “Top Gear”daki o klişe, yani Veyron’un Golf gibi sürdüğü yorumu aslında doğruydu.
Sesler diğerlerinden farklı
Cam tavanla sürmek harika bir deneyimdi, ancak ilk başta biraz gıcırdıyordu. Ancak Kaliforniya güneşinin altında kısa süre sonra yerleşti. Bu kadar yüksek performanslı bir spor otomobil için bile, Veyron’un içindeki sessizlik inanılmazdı. Yanımda oturan ve Bugatti etkinliklerinde sıkça yer alan yarış sürücüsü Jamie Morrow ile sohbet etmek bile kolaydı. Ayrıca devasa lastiklerin yarattığı yol gürültüsü de çok fazlaydı.
Sadece birkaç dakika sonra, ofis bölgesinden çıkarken kendime “Bu benim şimdiye kadar kullandığım en iyi direksiyon simidi” diye düşündüm. Bu his sürüş boyunca daha da güçlendi. Öncelikle Veyron’un direksiyon simidi mükemmeldi. İnce, girintili yüzeyi, metal gövdesi ve genel çapı kusursuzdu. Daha da önemlisi, direksiyon simidinin hissi de harikaydı. Düşük hızlarda çok ağırdı, bu benim için iyiydi, ancak dönüş yarıçapı nedeniyle üç nokta manevrası biraz zordu. Yine de Veyron’un hidrolik destekli direksiyon sistemi kusursuzdu. Direksiyon simidi mükemmel geri bildirim sağlıyordu ve son derece tepkiseldi. Benzer şekilde harika olan devasa karbon seramik frenler, pedala basıldığında sabit ve kontrollü bir his veriyordu ve sinir bozucu sesler çıkarmıyordu.
W16 motoru, gaz pedalına hafifçe basıldığında alçak bir uğultu çıkarıyor, ancak daha fazla hızlanma istediğinizde harika sesler çıkarıyor. Sürekli olarak farklı mekanik sesler duyorsunuz, uğultular, homurtular ve ara sıra yüksek sesli patlamalar. Tüm bunlar, motorun içine yerleştirilmiş turbo şarj cihazlarının yaratt
