Baja Yarışına Götürdüğüm Off Road Miata ile Kazandım

Daniel Curiel

Jalopnik’i Google’a ekleyin:

Geceyarısı’nde, Baja, California’da bir yerdeyiz. Rigid LED farlarımdan üçü, önümdeki kayalık ve çukurlu patikanın tam ortasına parlıyor, dördüncüsü Las Vegas’taki Luxor Sky Beam gibi düz yukarıya, göğe dikili. Omuz kayışım tüm gün boyu boynumda ham bir bölge oluşturacak kadar sürtünüyor; açım, susuyorum, terliyorum ve yoruyorum ve yine de kat etmem gereken nice nice mil var.

“Bu tepeler asla bitmeyecek,” diyor navigatörüm Robbob Stewart ve sanırım haklı. Bir ebediyet boyunca dik tepeler çıkıp iniyoruz ve ne kadar daha süreceğimizi bilmiyoruz. Zaten NORRA 500’e yarışıyoruz. Önden deneme turu yok—sadece tehlikeleri gösteren bir yol kitabı ve bir GPS. Her şey beş dakikada bitebilir ya da 105 dakikada. Gerçekten bilmiyoruz.

Boş ver. Buddy—the Off Road Miata’yı—dördüncü vitesin tam avantajını kullanacak şekilde ilk vitese atıyorum. Turbonun şarjı yükseliyor ve arabaya işi yaptırmaya bırakıyorum. Kaynaklı diferansiyel ve 29 inçlik BFGoodrich KO2 lastiklerle Buddy, kayalıkların ve çukurların üzerinden ve içinden keçebiliyor, tüm bu sırada düzenli bir çıkış hızını koruyor.

Ardından, karanlıktan bir adam. Sadece yolun kenarında duruyor. İsa mı? Yoksa Jesús mi? Neden burada? Halüsinasyon mu görüyorum? Patika araba için ancak az çok sığıyor ve yolun kenarında, kaç metre yükseklikte bir uçurumun tam birkaç santimetresinde duruyor. Adamın gözleri gözlerimle kesişiyor ve bir sebepten… dalgın bir şekilde el sallıyorum? Ne mutlu ne endişeli ne de kaygılı görünüyor. Sadece biz geçerken dalgın bir şekilde bizi izliyor.

Aslında ne oluyor bu???

Baardık!

Daniel Curiel

Evet, NORRA’da her şey olabilir ve bunu ispatladık. Buddy, toprak üzerindeki toplam 23,55 mil/saat ortalama hızla ve en iyi etap ortalaması neredeyse 33 mil/saat ile, Vintage Stock Sedan sınıfında resmi bir birinci bitirerek Baja’da yarışan ilk Miata oldu. Dürüst olmak gerekirse buna inanamıyorum ama donanım elimde.

NORRA, sahneli bir ralli gibi kurgulanmış. Sadece 500 mil boyunca mümkün olduğunca hızlı sürmek değil. Uymak için giriş kontrolleri, elde etmek için geçiş noktaları ve asfalt üzerinde katlanmak için geçiş bölümleri var. Dürüst olmak gerekirse, bazı ayrıntıları yönetmede o kadar da iyi değildik ve erken girişler ile atlanan bir etap bitiş çizgisinden dolayı ceza aldık. Hem Robbob hem de ben NORRA’da önce yarıştık ve bu ince ayrıntıları kontrol altında tutmalıydık ama asıl amacımız Sadece Lanetolsun Bitirmekti. Sadece Lanetolsun Bitirmek, Mümkün Olduğunca Az Ceza ile Değil.

Bir yerden başlamak zorundasın

Ne de olsa, yeşil bayrağı Ensenada’da son sırada aldık. 1. etap bizleri küçük Erendira kasabasından geçirdi, burada bir evim var, bu yüzden yolları çok iyi biliyordum. Plaja varana kadar işler oldukça kolaydı. Plaj, tenis topundan futbol topuna kadar değişen boyutlarda pürüzsüz taşlarla dolu. Pist, yukarı çıkışlı ve yan eğimli olmayan bir patikayla plaja çıkıyordu ve yeterli ivmimiz yoktu. Neyse ki NORRA, yakında bir temizleme aracını konumlandırdı ve bizі çıkardılar. Ne kadar kolaydı.

Biraz sonra yakıt pompası rölesi bağlantı noktalarından kopup gitti. O anda yolu kapatmıştık ama 1976 model IH Scout Terra içindeki iyi niyetli insanlar bizі yolun yukarısına ittiler, bizden geçebildiklerinde sonra bizі güvenli bir noktaya çektiler. Teşekkürler adamlar! Röleyi teşhis etmek biraz zaman aldı ama yerel takip ekibimiz yenisini getirdi ve tekrar yola çıktık!

Ancak bu gecikme, günün ilerleyen saatlerinde bir domino etkisi yarattı ve 2. ya da 3. etabı tamamlamak için zamanımız olmadı. Her iki etapta da toprağa değsek de, son iki etapın her milesini aslında tamamlamadık ve bu yüzden oldukça ağır ceza aldık. Ne olur ne olmaz. Lanetolsun Bitirmek, değil mi?

Günün sonunda 1. gün, San Quintin’de Motorsports VETTS—bunlar hakkında daha sonra—ve yerel takip adamlarım yolun kenarında hızlı bir bakım yaptı. Alt bilyalı jointi kolla bağlayan cıvata eksikti ama stok alt kontrol kolları, akslar, direksiyon rakası, rot başları ve şanzıman hepsi hazır ve yerindeydi. Çatlak ya da eğrilik yok. Harika!

Bir tropikal fırtına tarafından kovalanmak

İkinci gün, her yarışmacının ardından gelen Tropik Fırtına Rachel ile başladı ve gelir zaten yüksekti. Çamurlu arazide bazı ceza alarak ilerledik – bazı yarışmacılar su geçitlerinde gerçekten batacak düzeye geldi – ancak Erendira’daki kayalık plaja herhangi bir yardım almadan geçmeyi başardık. Silt yataklarının ve çamurun içinden süpürüp gittik, tümseklerde dalgalanıp pürüzsüz tarım yollarında rahatça saatte 70 milden fazla hız yaptık. Son etap bitiş çizgisinden yaklaşık 30 mil uzakta, arka taraftaki ayarlanabilir hizalama cıvataları işi bıraktı ve Buddy düz gitmeyi reddetti. Hızı düşürüp ileriye doğru itmeye devam ettik ve son özel bölümün bitiş çizgisinden yağmur başlamadan hemen önce geçtik.

Pavemente 21 mil daha kalmıştı, yağmurun ve karanlığın içinde, camı olmayan ve aracın ya karşı yöndeki trafiğe dalmaya ya da düzden yol kenarına çıkmaya çalışan bir şekilde. Dürüst olmak gerekirse, tüm yarışın en korkutucu kısmı buydu.

Son bayrağı Ensenada’da, sağanak yağmur altında aldık ve fırtinanın geri kalanını bir barda margarita içerek geçirdik; iki günlük tarih yazmanın yorgunluğu ve kirliği içindeydik ama hedefe ulaştığımız için çok mutluyduk. Sınıftaki ilkliğe ek olarak, Mary McGee kupasını da aldım; bu kupa, en çok gösterdiği azim ve kararlılıkla öne çıkan kadın sürücüye veriliyor. McGee, 1967’de bir Datsun 510 ile ilk Baja 1000 yarışına katıldı ve sonrasında birçok Baja yarışında motosikletle tek başına yarıştı. Bu kupayı muhtemelen minderalımın tam ortasına, en önüne koyacağım.

VETTS motor sporlarında

Bunların hiçbiri VETTS in Motorsports’tan John McMurrin olmadan mümkün olmazdı. Askerlik hizmeti görecek kadar cesur değilim ama Robbob Donanma’daydı ve birkaç yıldır VETTS ile çalışıyor. McMurrin, zaten bir yarış arabası olup da hala bir yarış için insana ihtiyacı olan gazilere pit desteği sunuyor.

Orta Doğu’daki beş turun ardından McMurrin, gazilerin sivil hayata dönüşüne yardımcı olacak bir yol arıyordu. “Sadece orada yarışmak bile çok fazla terapi içeriyor,” dedi. “Bir misyon gibi, bir plan ve bir hedef var. Benim yardım ettiğim yer, sahip olup olmayabilecekleri özel bilinen yarış bilgisi ve ekipman. Yani bir gazi ko-sürücü olmak isterse, radyoları ve GPS cihazlarını nasıl programlayacağımı biliyorum. Bir aracın o tarafını nasıl yöneteceğini biliyorum. Böylece onları olabilecekleri en iyi ko-sürücü olmaya mentorluk edebiliyorum.”

Yol dışı yarış, pavement yarışından farklı bir pit kurulumu gerektirir. Pit’inizi bir an önce taşıyabilmeniz gerekir ve her türlü ekipmana ihtiyacınız vardır. Kendi pit kurulumum beş gallonluk bir döküm kabı, bir alet seti ve bir Harbor Freight krikosundan oluşuyor. Robbob’u desteklemek için McMurrin, 55 gallonluk bir varil ve elektrikli bir pompa, bir yakıt matı ve tüm güvenlik ekipmanıyla ağır hizmet tipi bir GMC ile geldi. Bir kaynak makinesi, elektrik, aydınlatma, SAE ve metrik aletler, ağır hizmet tipi bir zemin krikosu… hepsi. GPS’i programladı, pit konumlarını keşfetti, Buddy’ye bir Zello push-to-talk uydu iletişim sistemi ekledi ve temelde herkesi bu çılgın kovalamçanın başında领导 etti.

Bu yarışta Robbob için – ve varsayılan olarak benim için – kovalamanın yanı sıra, aynı zamanda Robbob’a Impact Racing’den yeni bir yarış tulumu ve PCI Race Radios’dan bir kask da temin etti; bunlar bir yarışmacının cebinden binlerce dolar ekleyebilecek iki gerekli eşya.

Büyük teşekkürler

Elbette, beni buraya ulaştıran herkese teşekkür etmem gerekiyor. Kendi paralarıyla aşağıya gelen takip ekibim: Rebecca Donaghe, Jim Jordan, John Adolph, VETTS ve yerel takipçilerim Cesar Galleta ve Robelonches. Hiç durmayan motor için Advanced Engine Dynamix’e ve kayalar ve siltin içinden süpüren KO2’ler için BFGoodrich’e teşekkürler. Rugged Radios, Robbob ve benim iletişim sistemimiz üzerinden birbirimizi duyabilmemizi sağladı ve Fox Shocks, Buddy’yi tümseklerde düz tutuyor…işte, beş inçlik hareket mesafesiyle thể olabildiğince. Arka üst kontrol kolları ve dişli için Paco Motorsports’a teşekkürler. Kendi kaldırılmış Miata’nızı yapmak isterseniz, başlamak için doğru yer Paco’dur. Buddy’de büyük darbeleri emecek havalı 3D baskı tampon durdurucular ve büyük bir alüminyum radyatör olan Mishimoto var.