NASCAR Cup Serisi sezonunun büyük bölümünde yaşananlara bakıldığında, Kyle Larson’ın şampiyonluğu daha da parlak bir anlam kazanıyor.
Yılın büyük bir kısmında Toyota forması giyenleri süper kahramanlar olarak görmek yanlış olmazdı. Gerçekten de Toyota, en önemli ödül olan sürücü şampiyonluğu dışında neredeyse her şeyi kazandı.
Elbette bu şampiyonluk Larson’a gitti. 51 yarışlık galibiyetsizlik serisinin derin çukurundan çıkarak Chase döneminde gerçek yeteneğini sergiledi, tüm rakiplerini geride bıraktı ve Güney Florida’nın güneşli havasında rahat bir finalin tadını çıkardı.

Larson’ın bu geri dönüşü ve aynı zamanda Hendrick Motorsports’ın perde arkasındaki ustaları, Toyota için aslında başarılı geçen bir sezona son darbeyi vurdu. Ancak takım, bu yılki genel performansının 2027 ve sonrası için umut verici olmasını umabilir.
Sezonun büyük bir bölümünde istatistikler Toyota lehineydi. Başlangıçta Tyler Reddick’in normal sezonu domine edeceği düşünülüyordu. Sezonun ilk haftalarında şaşırtıcı bir performans sergileyen Reddick, art arda üç yarış kazandı. Daytona 500’deki zaferini (sadece son turda liderlik etmişti) Atlanta ve Circuit of the Americas’daki galibiyetlerle pekiştirdi. Reddick 3-0’dı, diğer herkes ise galibiyetsizdi. Tıpkı 1972’deki Miami Dolphins gibiydi.
Tyler Reddick, Daytona 500 zaferini kutlarken.
Reddick, sezonun ilk üç yarışını kazanan serideki ilk sürücü oldu. 23XI takımı ise 1963’te NASCAR’ın yükselen devi Petty Enterprises’tan bu yana açılış üç yarışını kazanan ilk takım oldu.
Ford’dan Ryan Blaney, Phoenix’teki zaferiyle Toyota’nın üstünlüğünü bozdu, ancak bu ara kısa sürdü. Reddick’in patronu Denny Hamlin, Las Vegas’ta Toyota’yı yeniden zafer yoluna döndürdü. Reddick ise şaşırtıcı bir şekilde iki yarış boyunca birincilikten uzak kalsa da Darlington’da tekrar kazandı. Üç yarış sonra Kansas’ta da galip gelerek ilk dokuz yarışta beş zafer elde etti. Aynı dönemde Ford ve Chevrolet sadece birer zafer kazanabilmişti ve yıl Toyota’nın tek taraflı bir üstünlüğü gibi görünüyordu.

Peki ya Larson? Kansas’tan sonra puan tablosunda sıfır zaferle beşinci sıradaydı. Reddick ise liderdi ve ikinci sıradaki Hamlin’in 105 puan önündeydi.
Yazın en sıcak döneminde Toyota, dört yarışlık bir galibiyet serisi yakaladı; Hamlin bu seride art arda üç zafer kazandı. Yarı zamanlı bir sürücü olan Corey Heim bile Toyota adına San Diego’da galip gelerek katkıda bulundu. Birkaç hafta sonra Heim, o anın en popüler ismi olduğunu bir kez daha kanıtlayarak Indianapolis’te de kazandı ve 1994’ten beri Jeff Gordon’dan bu yana en genç galip olan sürücü oldu.
Jonathan Bachman//Getty Images
Denny Hamlin, sezonun son yarışı olan Homestead-Miami Speedway’deki yarıştan sonra.
Hamlin, görüşlerinden ve iğneleyici yorumlarından asla çekinmeyen biri olarak, nispeten uykuda olan Hendrick Motorsports’ın takımı yeniden harekete geçirmek için bir Snickers bar’a ihtiyacı olabileceğini öne sürdü. (Bu esprili yorum, sezon sonunda Hendrick yöneticilerinin şampiyonluk kupasının yanında Snickers barlarının tadını çıkarmasıyla bir misillemeyle sonuçlandı.)
Hamlin’in ilk şampiyonluğu için sürekli çabaladığı ve Toyota sürücüleri Chase Briscoe, Ty Gibbs ile Christopher Bell’in de zaferler katkısı yaptığı bir dönemde, Camry pilotları toplamda 18 Cup zaferi elde etti. Bu, üreticinin ikinci en yüksek sezonluk sayısıydı (2019’da 19 zafer). Joe Gibbs Racing 10 zaferle tüm takımların önünde yer alırken, Reddick altı zaferle tüm sürücülerin lideriydi. Toyota ayrıca üreticiler şampiyonluğunu da kazandı.
Hamlin, Chase’e en üst sıradan başladı, ancak Larson nispeten uzakta yedinci sıradaydı ve bilgisayar modellerinin çoğunda unutulmuştu. Fakat Hamlin, Chase boyunca zafer yolunun anahtarlarına asla sahip olamadı. Larson üç kez kazandı ve sezonun geri kalanında durumu tamamen tersine çevirdi.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
