Aşağıdaki araçlar için durum pek de öyle değil: Hepsi mühendislik ekiplerine sahipti, çoğu hatta çalışan prototiplere ve hatta duyurulmuş üretim sayılarına bile sahipti. Bazı durumlarda beklenen fiyatları ve üretim versiyonu için cüzdanlarını açmaya hazır müşteri listeleri bile vardı.
Ne yazık ki, sürecin sonlarına doğru genellikle bütçeden sorumlu birileri tüm programı aniden durdurma kararı alıyordu. İşte bu yüzden aşağıdaki “hayalet” süper arabaların hepsi tarih kitaplarına girdi. Fiziksel olarak var oldular, bazıları çalışan prototipler halinde bile, ancak sadece dergilerde, video oyunlarında veya filmlerde yer aldılar; onları satın alacak gerçek insanların eline hiç geçmediler.

Jaguar C-X75 bu tür vakaların en yenisi. 2010 Paris Otomobil Fuarı’nda konsept otomobil olarak tanıtıldıktan bir yıldan biraz fazla bir süre sonra Jaguar, Williams Advanced Engineering ile birlikte 250 adet üreteceğini duyurdu. Üretim versiyonu, konseptten tamamen farklı ama aynı derecede radikal bir güç aktarma organına sahip olacaktı ve yaklaşık 100 potansiyel müşteri bu milyon dolarlık hibrit süper arabayı satın almakla ilgilenmişti.

Zaman atlayıp Aralık 2012’ye geldiğimizde ise Jaguar, küresel ekonomik durum nedeniyle üretimi iptal etti; oysa o zamana kadar beş adet çalışan prototip inşa etmişti. Bir C-X75 kabuğu, bu kez süperşarjlı bir V8 motorla donatılmış olarak, birkaç yıl sonra James Bond filmi Spectre’de şaşırtıcı bir şekilde göründü. Filmde Dave Bautista’nın canlandırdığı kötü adam, Jaguar ve Williams’ın film için inşa ettiği yedi gerçek dublör arabasından biriyle Roma sokaklarında Bond’un peşine düşmüştü.

Benzer bir hikayenin Chrysler ME Four-Twelve ile yaşandığı söylenebilir. Bu araç, 850 beygir gücüne sahip dörtlü turboşarjlı bir AMG V12 motor etrafında inşa edilmiş, neredeyse seri üretime ulaşacak bir süper otomobil konseptiydi. Chrysler’in maliyet endişeleriyle projeden çekilmesiyle bu proje de iptal oldu.
Üretime çok daha yakın olan bir diğer örnek ise ilk nesil Audi R8’in benzinli V8 ve V10 motorlarının yanı sıra ikili turboşarjlı V12 dizel versiyonuydu. Ferdinand Piech, böyle bir canavarın markanın imajına harika şeyler katacağı konusunda ısrarcıydı. Bu modelin de çalışan prototipleri yapılmıştı, ancak küresel finansal krizin gelişi yatırımı hızla imkansız hale getirdi.
Son yıllarda benzer bir zaman çizelgesini takip eden çok az süper otomobil konsepti var. Onları birleştiren şey ise her birinin gerçekten üretime ne kadar yakın olduğudur. Hiçbiri insanları gerçekten şaşırtma veya hayal kırıklığına uğratma fırsatı bulamadı; bu yüzden gerçek müşteriler tarafından nasıl karşılanacaklarını kimse bilemiyor.
Bazılarının geriye kalan tek fiziksel hatırası, inşa edilebilen konseptler veya prototiplerin yanı sıra, sergiledikleri teknolojilerin patentleri ya da belki de öncülük ettikleri güç aktarma organlarıdır. Yine de her birinin otomotiv tarih kitaplarında önemli bir yeri var ve “olabilecek olan” olarak kutlanmalıdırlar.
Mercedes-Benz C112: Hayalet Bir Süper Araba İçin 700’den Fazla Sipariş
Bu konsept otomobil, Stuttgart’ın spor araba yarışlarına inanılmaz derecede başarılı dönüşünün bir ürünüydü. Sauber-Mercedes ortaklığı Grup C dünya şampiyonluğunu ve hatta 24 Saat Le Mans yarışını kazanmıştı. Aslında neredeyse herkes C112’nin bu başarıyı kutlamak ve 1990 Grup C şampiyonluğunu kazanan Mercedes C11’in yol versiyonu olarak tasarlandığını düşünüyordu.
C112’yi besleyen motor, o zamanlar S-Serisi’nden yeni çıkmış 6.0 litrelik V12 idi. Bu motor 408 PS (402 HP) güç ve 580 Nm (428 lb-ft) tork üretiyordu. M120 kod adıyla bilinen bu motorun versiyonları daha sonra Pagani Zonda’yı da besleyecekti, ancak C112, onun altı vitesli manuel şanzımanla eşleştirildiği ilk araba oldu.
Motoru çevreleyen teknoloji ise çok daha etkileyiciydi ve tasarımdan bahsetmiyorum bile. Aslında C112, Mercedes-Benz’in Aktif Gövde Kontrolü süspansiyon sisteminin bir versiyonunu içeren ilk aracıydı. Bu sistem, 1999’da CL-Serisi’nde seri üretime girmesine daha yaklaşık sekiz yıl vardı. Ayrıca elektronik kontrollü arka tekerlek yönlendirmesi, lastik basıncı izleme ve radar destekli erken bir hız sabitleyiciye de sahipti.
Bunların yanı sıra aktif aerodinamik özelliklere de sahipti: Ön spoiler ve genellikle gizli olan devasa arka kanat hızın artmasına göre kendiliğinden ayarlanıyordu. Arka kanat aynı zamanda hava freni görevi görmek için yukarı kalkabiliyordu; bu konsept 1950’lerin 300 SLR versiyonlarına dayanıyordu ve seri üretime ancak on yıldan fazla bir süre sonra SLR McLaren’de girecekti.
0’dan 100 km/s (62 mph) hıza 4.9 saniyede ulaşması ve 309 km/s (192 mph) maksimum hızı tam olarak çığır açıcı olmasa da, maksimum hızda ürettiği 998 kg (2,200 lb) aşağı yönlü kuvvet öyleydi. Tanıtımının ardından 700’den fazla kişi C112 için körlemesine sipariş verdi, ancak Mercedes yöneticileri markanın amiral gemisi bir süper arabaya ihtiyacı olmadığına ve motor sporlarındaki başarısının yeterli pazarlama olduğunu düşündü.
Ford GT90: Hiç Var Olamayan Dörtlü Turboşarjlı V12 Ford
İnanın ya da inanmayın, Ford GT90 küçük bir ekip tarafından yaklaşık altı ay içinde gizlice ve yaklaşık 3 milyon dolarlık bir maliyetle inşa edilmişti. O dönemde Jaguar’ın Ford’a ait olması nedeniyle mühendisler XJ220’den yoğun bir şekilde esinlenmişlerdi; GT90, Jaguar’ın alüminyum petek şasisinin uzatılmış bir versiyonu üzerine oturuyordu. Ayrıca modelin çift salıncaklı süspansiyonunu ve beş vitesli manuel şanzımanını da kullanıyordu.
Hiç test edilmemiş olmasına rağmen Ford, bu gücün GT90’ın 60 mph’ye (97 km/s) sadece 3.1 saniyede ulaşmasını ve tahmini 407 km/s (253 mph) maksimum hıza çıkmasını sağlayacağını, hatta o zamanki McLaren F1 rekorunu kırabileceğini iddia ediyordu. Egzozunun çevresindeki gövdeyi eriteceği söyleniyordu; bu yüzden üçgen şeklindeki egzoz çıkışının seramik ısı yalıtımıyla birlikte tasarlanmıştı.
İster GT40’ın halefi ister bağımsız, dünya rekorları kıran bir süper otomobil olsun, herkes Ford GT90’ın üretime gireceğini düşünüyordu. Ne yazık ki Ford, model etrafındaki devasa ilgiye rağmen geri adım atmadı ve araba tek bir örnek olarak kalarak bir başyapıt olmaktan öteye gidemedi. Yine de 1990’ların sonundaki tüm büyük araba yarış video oyunlarında yer aldı ve muhtemelen o dönemin Viper’dan daha fazla yatak odası posteri basan tek Amerikan arabasıdır.
Chrysler ME Four-Twelve: Konsept Değil, Çalışan Bir Prototip
Garip adı aslında özelliklerinin bir açıklamasıydı: “ME” “orta motorlu” anlamına geliyordu, “dört” dört turboşarjın sayısını, “on iki” ise silindir sayısını belirtiyordu. Chrysler o dönemde talihsiz DaimlerChrysler konsorsiyumunun bir parçasıydı, bu yüzden motor aslında AMG tarafından geliştirilmişti. Garip bir şekilde, bu motor “65 AMG” modellerindeki üç valfli M275’in modifiye edilmiş bir versiyonu değildi.
Arabanın geri kalanı da aynı derecede ciddiydi: Yolcu kabini karbon fiber ve alüminyum petek karışımından yapılmıştı, şanzıman ise Ricardo tarafından üretilen transaksle tipi, yedi vitesli çift kavramalı bir sistemdi. Tüm araba sadece 1,310 kg (2,888 pound) ağırlığındaydı; bu da belirtilen 0’dan 60 mph’ye (97 km/s) ulaşma süresinin 2.9 saniye olması ve maksimum hızının 400 km/s (248 mph) olarak tahmin edilmesi için oldukça makul bir ağırlık demekti.
Temel Bulgular ve Genel Değerlendirme
Çalışan konsept arabanın yanı sıra Chrysler başka bir prototip daha yaptı ve bunu gazetecilerin elinde Laguna Seca pistinde test etmesine izin verdi; ancak bu versiyonda motorun gücü düşürülmüştü. O dönemde insanlar 2006’da üretime başlayacağını bekliyordu, ancak süreçte bir şeyler ters gitti. Söylentilere göre Mercedes, Chrysler’in kendi SLR McLaren’lerinden daha güçlü bir süper arabaya sahip olmasından hoşlanmamıştı; ancak en olası neden Chrysler’in böyle bir projeye yüz milyonlarca dolar yatırmak istememesiydi, özellikle de projenin para kazandıracağına dair bir güvence olmadan.
Acura Advanced Sports Car Concept: Hiç Var Olmayan Lexus LFA Rakibi
Kısacası, bu konsept orijinal formülü tersine çevirmişti ve insanlar bundan rahatsız görünmüyordu. Yine de sergi arabası kendisi çalışmayan bir modeldi; teknik detaylar aslında tanıtımından sonra Honda yöneticileri tarafından açıklanmıştı. V10 motorunu ve SH-AWD sistemini doğrulamışlardı; raporlara göre güç aktarma organunun hacmi yaklaşık 5.0 litreydi ve gücünün 500 ila 600 HP arasında olması bekleniyordu.
Bir yıldan fazla bir süre mühendislik tam gazla devam etti ve birkaç kamufle edilmiş prototip Nürburgring Nordschleife’da test edildi. Yeni NSX’in Nissan GT-R’ın zamanını geçirmesi bekleniyordu. Ne yazık ki, 2008 küresel finansal krizi Japonya’yı da vurdu ve Honda, V10 motorlu NSX halefinin geliştirilmesini durdurmak zorunda kaldı; bu aynı zamanda üreticinin Formula 1’den çekilmesiyle de çakıştı.
Yine de bu kamufle edilmiş prototipler alışılmadık bir sonraki hayata sahip oldu: HSV-010 GT, 2010 ile 2013 arasında Japonya’nın Super GT serisinde bu prototipleri temel alarak yarıştı; oysa yol versiyonu hiç üretilmemişti. Bu, asla üretilmemiş bir üretim modelinden türetilen çok az yarış arabasından biri olmaya devam ediyor.
Audi R8 V12 TDI: Her Şeyi Değiştirebilecek Dizel Süper Araba
Ferdinand Piech’in en değerli projelerinden biri olarak Audi R8 V12 TDI, 2008 Detroit Otomobil Fuarı’nda tanıtıldı. Normal R8’deki benzinli V8 veya V10 yerine koltukların arkasında 6.0 litrelik, ikili turboşarjlı bir V12 dizel motor bulunuyordu. Bu motor 500 PS (493 HP) güç ve devasa 1,000 Nm (738 lb-ft) tork üretiyordu.
Yine de arabanın paketleme konusunda birçok sorunu vardı: V12 dizel motor sadece V8’den çok daha büyük olmakla kalmıyor, aynı zamanda arabayı yaklaşık 300 kg (661 pound) daha ağırlaştırıyordu. Ayrıca çok daha fazla soğutma gerektiriyordu; bu yüzden havalandırma delikleri yaklaşık yüzde 20 büyütülmüş ve çatıya intercooler’ları beslemek için bir NACA kanalı açılmıştı.
Hatta süspansiyon ve frenler bile bu ekstra ağırlıkla başa çıkmak için yeniden tasarlanmıştı ve tüm bu değişiklikler esasen bir sergi aracı üzerinde yönetilebilirdi. Ancak yönetilemeyen şey, bu kadar büyük bir motor etrafında R8’i yeniden mühendislik yapmanın maliyetini seri üretim standartlarına yükseltmekti. Audi, özellikle finansal krizin tam şiddetinde olduğu bir dönemde, bu yatırımın satışlardan geri kazanılmasının imkansız olduğunu açıkladı.
Jaguar C-X75: Neredeyse Başaran Model
Orijinal konsept 2010 Paris Otomobil Fuarı’nda ortaya çıktı ve adından da anlaşılacağı gibi Jaguar’ın 75. yılını kutlamak için tasarlanmıştı. Onu sıra dışı kılan şey güç aktarma organı seçimiydi: Model, henüz soğumamışken dört adet YASA elektrikli motoruyla çalışıyordu ve iki küçük gaz türbini jeneratör görevi görüyordu.
Bu kez üretim versiyonunun hem süperşarjlı hem de turboşarjlı 1.6 litrelik dört silindirli bir motorla donatılması planlanıyordu ve bu motorun 10,000 devire ulaşması bekleniyordu. Motor tek başına 509 PS (502 HP) güç üretirken, iki ek YASA elektrikli motorla birlikte toplam 862 PS
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
