Yaşlanan Renault Duster AWD ile Kuzey Sikkim’e Maceralı Yolculuk

Haber

28 Ekim 2026, 17:03

yazarı

Utkarsh Chaudhary

Bu yolculuk, SUV’nun konfor ve yetenek dengesini gösterdi; aynı zamanda gerçek anlamda gövde üzerine şasiye ne katabileceğini de fark ettim.

BHPian GhostRider28 bunu yakın zamanda diğer meraklılarla paylaştı:

Not (Ekim 2026): Bu yol günlüğü yayımlandığında, yolculuğun tarihinden bu yana dünya güneş etrafında bir tur daha atmış olacak; Duster ikinci bir eve kavuşmuş ve hayat ilerlemiş olacak.

Bunu geçen yıl Montaj hattında başlattım ve bu muhtemelen en soluk yol güllülerinden biri olacak, kimseye herhangi bir bilgilendirici katkı sağlayacağından şüphe ediyorum! Yoğun programlarla dolu, sıfır dinlenme ve sınırsız stresle dolu bir yıl, yazmaktan uzaklaştırdı. Şimdi bu koşturmacadan geçici bir dinlenme bulduğuma göre, bunu tamamlamaya (eksik şeylerde takıntım var..) ve 11 yıllık güvenilir bineğimle düzgün bir vedalaşmaya karar verdim. Yoldaki birkaç detay soluk hissettirecek (örneğin Kalyani Expressway’e çıkış yolu ya da Chungthang’a giden rota); ancak eski detayları olduğu gibi koruyarak parçalık bir eser hissi vermeye çalıştığım için onları korudum (okunması gereken: güncellemek için çok tembelim).

Giriş

Tarih: Haziran 2025

Neden Duster AWD ya da Kuzey Sikkim hakkında başka bir yol günlüğü yazayım? Duster AWD’nin yetenekleri, Sandakphu‘dan kum tepelerine kadar usta sürücüler tarafından şüpheye yer bırakmayacak şekilde kanıtlandı. Kuzey Sikkim’in ham, dokunulmamış güzelliği de sözcükler ve fotoğraflar aracılığıyla, şiirsel bir düzeye varacak kadar defalarca belgelendi.

Bu gezi yazısı, söz konusu iki şeyden hiçbirini yapmayı amaçlamaz. Öncelikle, 11 yılı aşkın yaşına ve neredeyse 1,2 milyon kilometreye ulaşan kilometre sayacına rağmen, formunu kaybetmiş 40’lı yaşlarındaki sahibinin dikkatsizliklerini bağışlayarak zorlu yollarda rahatça bir yolculuğa çıkabilen yaşlı oğlana bir övgüdür. Muhtemelen günümüzde çoğu zaman eski yolculukları hayal eden, kurumsal stresin çubukları ardında hapsolan birinin düşüncelerini de yansıtır. Belki de bu gezi yazıları, yaratıcı pişmanlığın sancılarıdır; onları gelecek yıllar için birer günlük sayfası gibi arzulamak; geriye dönüp bakıp hayatın yalnızca günlük ihtiyaçların köleliğinde ve zenginliğe dair boş arzular içinde geçirilmediğinden memnun olmak.

Giriş

Bu yazının yaz tatili planı, yoğun saatlerdeki uçak biletlerinden tasarruf etme şerefinden keyif alarak ve iyi konumlarda konaklamaları seçerek oldukça erken başladı. Yol da çekiciydi: Chandigarh – Kasol – Malana – Manali – Killar – Sach Pass – Dalhousie – Chandigarh. Killar’da yeni açılan HP Orman İdaresi misafir evini keşfetmeye hevesliydik. Ancak birilerinin, kiralık kendi sürüşlü aracımı tekrar seçmemekten pek hoşlanmadığı belli oldu ve muhtemelen! (“High Chair” ifadesinin ne anlama geldiğini merak edenler, bu konudaki bağlantıya başvurabilir).

Operation Sindoor, planladığımız tarihten birkaç hafta önce başlatıldı ve güvenilir kaynaklardan Killar’ın ve Sach Pass’ın eyalet dışı araçlar için kapalı olduğunu (ve bazı bölgelerin siviller için girişinin yasak olduğunu) öğrendik. Üç gün içinde planlanabilecek tek seçenek, Bengal’in kuzeyi ve Sikkim’in bilinen bölgeleriydi. Bu durumun ilahi bir lütuf olduğundan tek taraflı olarak ikna olmuş olarak, artık yaşlı vatandaş statüsündeki Duster AWD’mi Sikkim’in kuzeyindeki tehlikeli yollara sürmeden önce gerçekten iki kere düşündüm.

Çılgın iş seyahati programım sayesinde patlak kontrolü yapabilmek gibi bir şeyi bile başaramadım, mekanik kontrollerden söz edilmiyor bile. Bu tamamen bir güvendi (Duster’ın bizi her evine geri götürme alışkanlığına), çıldırlığa yakın bir düzeyde! Yetersiz soğutma yapan klima, 6,5 yaşında ve 65.000 kilometre koşmuş lastikler, yaşlanmış debriyaj ve piyasada kendi adını çıkarmış yakıt enjektörleriyle bu körü bir inanca dayalı bir karardı.

Sikkim’deki erken yağmurların yolları kapatmasına dair haberler duymuştum ama şansımıza güvendik ve yola devam ettik; izinler sonunda bizim yola çıkacağımız gün açıldı. İzinler için yerel temastan sorumlu acentelere sahip olan BHPians ABHI_1512 ve Samba’ya yerel bağlantıları için çok teşekkürler.

Taslak rota şu şekilde belirlendi:

Siliguri – Mangan – Dzongu – Lachung & Yumthang – Lachen – Gurudongmar – Lachen – Gangtok – Siliguri.

Yuslandırmalar nedeniyle güzergahlar değiştiği için rotayı esnek tuttuk.

İzin için acenteleri aradım; biri yollar nedeniyle bu yolculuğu yapmamanız için nazikçe ikna etmeye çalıştı ama tuhafı şuydu ki bu olumsuz teşvik, akşama daha yakın bir zamanda aradığım zaman daha da arttı! Diğeri ise daha teşvik ediciydi ve ben de sonuncuyu seçmeye karar verdim!

Son yol haberleri için tüm gözler Facebook grubunda: North Sikkim Today

Oksijen tüplerini ve yedek jeryanı hatırladım ama çok geç kalmıştım. Oksijen tüpü bulamadım; 3-4 eczanede ve Amazon’da arama zamanında teslimat açısından umut vermedi. Jeryan aramaya çalışmadım bile.

Gün 1

Sıradan planlarımıza sadık kalarak, eski güvenilmez Dusty ile Erken saat 7:30 civarında Kolkata’dan yola çıktım. 6 PM’de Bagdogra havalimanında eşimi ve çocukları almak için orada olmam gerekiyordu. Üçlünün süper araçlarla toplu taşımayı yarıştığı Top Gear bölümlerini hatırlayınca biraz heyecanlandım!

Bu rotayı son seferde yaptığımndan beri yol durumu büyük ölçüde iyileşti. Kalyani Expressway’i kullandım (yaklaşım yolu biraz çevik görünüyordu ama Google’ın gösterdiği dar bir kısa yoldu) ve ardından birkaç tuhaf bölüm hariç mükemmel yollar izledim. Genellikle sıradan yol kenarı restoranlarında dururum; burada hem lezzetli, taze yemekler hem de çok daha büyük bir samimiyet hizmeti alırsın. Sarkar Babur Otel’in sahibiyle yaptığım sohbetler, yolculuğun en değerli hatıraları arasında; taptaze kachuri, chholar daal ve sarbhaja ile birleşince bu anılar daha da güzelleşiyor.

Duster’ın yaşlanmış klima sistemi, yanıcı güneş altında zor da olsa kendini gösterdi. Malda yakınlarında bir ağacın gölgesinde dinlenirken birkaç iş görüşmesini bile gerçekleştirdim. “Goppo Mirer thek” konulu sesli kitaplar beni yol boyunca ayakta tuttu. İşte tam da kendi yalnızlığının huzur getirdiği anlardan biri: Sadece yollar, güvenilir bir araç, oynatıcıdaki favori hikayen ve ufkun içine doğru sürüş…

Bir bulutun hem üstten hem alttan manzarasını görmek nadiren nasip olur. Sonradan zaman ve konumları karşılaştırdık ve bu görüntü, uçağın neredeyse aynı bölgenin üzerinden geçtiği anlara denk geliyordu.

Oğlum uçak penceresinden bulutları izlerken, ben de aşağıda bir yol kenarında fotoğraf minesi veriyorum.

Ne var ki bu bir Top Gear bölümü değildi ve kuramsal olarak yarışı kaybettim; ama sadece yaklaşık 5 dakika farkla. Bunu bir kazanç sayıyorum, çünkü onlar bio mavilerden sonra havalimanında beklemek zorunda kalmadı ve yolculuklarımız otopark alanına girer girmez tam da kesişti. Ama evli olanlar biliriz ki çoğu zaman kazanamayız… Çünkü…

Siliguri’de Barsana Otel’de kaldık. Uygun fiyatlar, iyi oda ve hizmet (tam da Hotel Decent gibi değil). Bitişikleri non-veg restoranında harika yemekler var ve o restorana skywalk ile ulaşabiliyorsunuz!

Gün 2.1 – Siliguri’den Mangan ve Dzongu’ya

Siliguri’den erken, saat 7:45’te yola çıktık ama daha erken başlamalıydık çünkü overpass çalışmaları sizi saatlerce orada mahsur bırakabilir. Nihayetinde yaklaşık 30-40 dakika içinde sıyrıldık ve Sevoke’dan Singtam’a kadar olan yol bir rüzgar gibi geldi.

Singtam’da bir çift oksijen kutusu aldık, birkaç saat içinde Mangan’a Dikchu üzerinden varacağımızı umuyorduk. Ancak Singtam’dan Dikchu’ya yol bazı yerlerde tamamen çökmüş. Önümde mahsur kalan bir Eeco, yerel sürücülerin becerisi sayesinde kuyudan çıkabildi. Kuyular genellikle Duster için bir sorun teşkil etmez ve bu yolculukta ilk kez AWD moduna geçtim. Bu yolculuğun önümüzdeki günlerde arabayı da beni de sınıra kadar zorlayacağını (beni arabadan çok daha fazla!) o zamanlar bilmiyordum.

İzinceli temsilciyle yapılan çağrılar her zaman “oraya ulaştığınızda halledilecek” cevabıyla karşılandı. Ancak bu yolculuk güvene dayanıyordu, bu yüzden yola devam ettik. Dikchu’dan sonra Mangan’a giden yollar artık yoktu ve saat 16:00’da izini aldığımızda, otelimiz için oraya 40 km’lik çökmüş yola aşağı inmek zorunda olduğumu öğrenince şoktaydım!

Routede yerel sürücülerle konuştum ve dağlarda bazı yerlerde yol olmadan yaklaşık 500 km sürüş yapmam gerekebileceğini fark ettim. Neyse ki Mangan’daki IOCL pompası satılık plastik kutular sahipti, onlardan ekstra 20 L doldurdum. Bagajda sızdıracaklarından emin dimi ve öyle de oldu! Hayatın nadiren kontrol altında olduğunu söyleyerek kendimi teselli ettim ve Dzongu’ya geçmek için Mangan’dan Teesta’ya geri döndüm.

Gün 2.2

Gün erken başlamıştı ama erken bitirmek istemiyordum. Sinyal giderek zayıfladı ve MoonLom otelinin sahibi bizi 5’e kadar N Sikkim’deki kontrol noktasını geçmemizi istedi (aksi halde memurların keyfine bırakılırsınız). Bize sinyal olmayacağını ve 3 köpruden sonra keskin bir sola dönüp yola devam etmemiz gerektiğini söyledi.

Video: Dikchu yakınındaki Phidang Köprüsü üzerinden Tista’nın N Sikkim’e geçişi.

Kesinlikle “yol” dedi, ki bu kısa sürede yer yer ayrışan bir patikaya dönüştü. İki kez yolumu kaybettim, çamur içinde birkaç tırmanışta çekiş kontrolünü kapatmaya başvurdum ve aslında, Duster’ın ömründe ikinci kez, nadir görülen, kayalarla dolu bir virajı 4Lock modunda ve çekiş kontrolü kapalıyken geçmek zorunda kaldım. Yorgun bir günden sonra bu kadar macera, otele varmak için 40 yaş üstü sinirlerini gerçekten zorlayabilir. Ancak ilk günde adrenalin çok yüksekti ve gün batımından biraz önce otele varmayı başardık.

Oteli önerdiği için BHPian Samba’ya teşekkürler. Tam ormanlık bir tepenin başında konumlanmış ve ona çıkan patika yolu acıya değer. Sahibiyle yapılan görüşmeler, yolun asfaltlı kısımlarının son yağışlarda tamamen yıkıldığını ve bu yüzden tırmanmanın bir zorluğa dönüştüğünü ortaya koydu. Yol dikti ve dört tekerlekten çekişi olmayan araçlar suda çamur içinde tırmanmada zorlanabilir.

Sabahın manzaraları ve sesleri konaklamanın en güzel yanıydı ve bu, dağınık mobil sinyallerle birleşince beni, içinde boşa çürüdüğümüz kurumsal hayal dünyasından sonunda uyandırdı. Kuş gözlemcileri burada gerçekten bir şenlik yaşar!

Sadece evdeki köpeğin sizden geri almadığı kanepenin başına oturup tüm günü geçirebilirsiniz.

Yemekler ev yapımı ve lezzetli, otantik yerel mutfak ve pişirme yöntemleriyle harmanlanmış bir dokunuş sunar. Yerin uzak sükuneti, ana doğanın manzaraları ve sesleri ile burayı yöneten insanların sıcak ve sevimli misafirperverliği, bu tadı unutulmaz bir anıya dönüştürüyor.

Dzongu’da daha fazla gün geçirmeyi planlamadık; çünkü Dzongu kendi başına bir geziye layık, muhtemelen Dzongu’yu ve korunan Lepcha kabilesi için ayrılan bölgeyi keşfetmek isterseniz. Sonraki durakımız Lachung’du. Normal yol yıkıcı sulara rağmen kapatılmıştı ve Teesta’nın solundan Dzongu üzerinden bilinen daha az bir rotayı izleyerek Teesta’yı daha az bilinen bir köprüden geçtik. Google Maps burada hâlâ bir rota göstermiyor! Konum 27°31’26.0″N 88°31’35.8″E. Rota, asfaltlı parçalar içeriyordu ve etrafı çiçeklerle kaplı bir çorak ormandan geçiyordu.

Teesta

İşaretlenmemiş topraklar

Bu taraftan görülebilen eski yol.

Yolun durumu

Yakında ChungThang’a ulaştık

Doğanın gücü: aşağı düşüp barajı yıkan taşın boyutuna bakın.

Yolu sık sık silen güçlü Bheem Nala’yı geçtik.

Kendi otoparkına, muhteşem manzarasına ve yakınında bir dereye sahip olan Mount Bayul: Shangri La otelinde kalıyorduk.

Gece soğuktu ve otel personeli bir şöale de düzenledi!

Sonraki gün, sıfır noktaya doğru ilerlerken tamamen üşümek ve donan karlarla geçti.

Bir o kadar yükseklik. (Çocuğuma bazı önlem amaçlı oksijen solukları verdim.) Arka planda, hızlı akan bir dereyi geçip kar noktasına ulaşırken aşırı heyecanın etkisi görülüyor!

Çiçekler vadisi o tarihte büyük ölçüde çimenli bir vadiye dönüşmüştü; yollarda hâlâ güzel çiçeklere sahip bazı noktalar vardı.

Hint Himalayaları’nın bu bölümü kuşları fotoğraflamak için harika. Birkaç yıl önce iPhone fotoğrafçılığı lehine tüm kamera gövdelerimi ve lenslerimi satmaya karar verdim. Bu kararı şu an samimiyetle pişmanlıkla hatırlıyorum.

Aşağı inerken bu güzel şekilde restore edilmiş ve bakımı yapılmış bir Jeep bulduk. Sahibiyle de tanıştık ve karoseri ve tüm aksesuarları koruyarak bir Mahindra motoru yerleştirdiğini öğrendik.

Katao’yu (bu mevsimde zaten pek kar olmayan) ziyaret etmeye yeterince yorgunduk. Ertesi gün Lachen’e doğru Lachung’dan ayrıldık. Lachen’deki otel seçimimiz Apple Orchard Hotel idi. Merdivenlere takılmıyorsanız, rahatlamak için resmen mükemmel bir yer. Personel, özel istek üzerine ikindi öğle yemeğini hazırlayacak kadar kibarladı ve bu da inanılmaz lezzetliydi. Yemek salonunda ayrıca ilginç posterler de bulacaksınız.

Hava bulutlu ve üzücüydü ve uyumlu küçük kasaba tamamen sisi içine almıştı.

Sonraki günün planı, gün doğmadan Gurudrongmar Gölüne yola çıkmaktı; bu da kemikleri sıkan soğukta ve bir çocukla yapılan zorlu bir girişimdi. Bir şekilde başardık, otel personeli bize sandviç dolu yemek sepetleri sağladı, ancak köprünün dereden gelen sular tarafından harap olduğu ve ordunun hiçbir aracın geçmesine izin vermeyeceği haberiyle hayal kırıklığına uğradık. İtiraf etmek gerekir ki, suyun gücü göz önüne alındığında sulara kapılma ihtimali oldukça yüksekti. Gurudrongmar’a ancak çağrılınca ulaşabileceğiniz söyleniyor; kutsal göle ulaşmanın henüz bizim sıramız gelmemiş gibi görünüyor.

Köprünün tamir edilmesi için bir gün daha bekleyebilirdik, ancak hava durumu iyi görünmüyordu; tam da musonun kuzeydoğuda patlamaya hazırlandığı bir andaydık. Meteoroloji kurumunun tahminini kontrol ettik ve önümüzdeki her gün için giderek artan şekilde sarı uyarı gösteriyordu. Aşağı inip Gangtok’a ulaşmaya karar verdik. Çocukla yolculuk ederken, riski azaltmak ilk önceliğimizdi.

Bu, Chungthang ile Lachen arasındaki yolların çoğunun durumuydu.

Gangtok hakkında yazılacak pek bir şey yoktu; ancak sevdiğimiz domuz kaburgalarını doyasıya yediğimiz gerçeği hariç. Bu yolculukta başımızdan geçirmemiz gereken zorlukların tam bir miktarı vardı sanırım. Başbakan’ın ertesi gün Gangtok’u ziyaret etmesi ve şehrin kapatılması planlandığı haberi geldi. Her turist, isterse saat 6’dan önce şehri terk etmesi için rica edildi. Eve oturmaya hazır değildik ve itaatkâr vatandaşlar gibi emirlere uyduk. Saat 6’da yola çıktık ve her zaman güvendiğimiz “Hill Queen” ile moralimizi yükseltmeye karar verdik. Neredeyse muson dönemiydi ve bütçemize uygun şekilde Darjeeling’deki The Windamere için yol üstü rezervasyon yapabildik. Darjeeling hayal kırıklığı yaratmadı: gizemli bir sisi vardı, sıradandan daha az kalabalıktı, Planter’s Punch kalabalık sezonlara göre daha güçlüydü ve sevdiğimiz Kathmandu Kitchen en lezzetli Nepal mutfağını sunuyordu.

İlk kez Siliguri’deki WB Mainak turistik tesisinde konakladık; eşim ve çocuğum sabah uçuşuyla eve dönerken ben tek başıma dönüş yolculuğuna çıktım. Mülk güzeldi ve mükemmel yemekler çok lezzetliydi. Dönüş yolculuğu, nispeten yeni olan Malda çevre yolunda beklenmedik bir hız ihlali cezası, yol kenarındaki bir mango bahçesinde plansız bir mola ve Krishna Nagar’da yemek servisi yapan bir robotla kısa bir karşılaşma dışında sakin geçti. Birkaç cilt Bangla sesli kitabı beni yaklaşık 11 saatte eve getirdi.

Duster ile anılarla dolu bir albüm daha, tamamlanan bir liste öğesi daha, kısmen, Sikkim’in kuzeyindeki büyülü dünyaya geri dönmek isteğiyle. Umarım bu kez Guru Padmasambhava bizi çağırır.

PS: GuruDrongmar’a köprü onarıldı ve araçlar ertesi gün Lachen’den Gurudrongmar’a hareket etmeye başladı; başbakanın yolculuğu da iptal edildi.

Duster, 11 yılı aşkın yaşına rağmen mekanik açıdan kusursuzdu; yaşının izi zayıflayan klima ve ses yalıtımında belli olsa da. En kötü yollarda birkaç kez sürtünse de asla ürkütmedi. Çamurlu ve sulu eğimleri, en soğuk havada ilk anahtar dönüşünde başlayan, deneyimli bir veteranın kayıtsız özgüveniyle aldı.

[Bugün – Ekim 2026]

Duster AWD’yi sahip olduğum 11 yılı aşkın süre boyunca, en içten anılarımız olan yerlere götürmüş güvenilir bir binekti. Elektronik parçaların değişimine yol açan bazı küçük sorunlar yaşadı ama şanslıysa, meşhur enjektör sorunlarını yaşamadan evimize her zaman sorunsuz güvenli bir şekilde ulaştı. Bu son N Sikkim yolculuğu, konfor ve yetene dengesini gösterdi; ama aynı zamanda gerçek bir gövde-şasi yapısının ne sunabildiğini de fark ettim.

Girgiti’nin artık tepelerdeki ikinci bir evi var (Ghoom istasyonundan her geçişimde onu ziyaret etme niyetim var). Geçen sene stajıma “NeelRatan”, yani The Neel Guy‘u aldım ve ilk yıldan itibaren zorlu deneyimler yaşadı! TeamBHP üyeliğim 11 yıl önce, Girgiti’nin gelişiyle birkaç denemeden sonra onaylandı. Birlikte motor sporlarının on yılına!

• Hint
• Renault
• Üye İçeriği
• Renault Duster
• Sikkim
• Kuzey Doğu
• yolculuk
• Seyahatname
• Duster AWD