Günümüz ortamında aileyle birlikte açık hava sürüşü yapmak bir ütopya (üzülerek söylüyorum, SUV‘lar ve kamyonetlerle ya da devasa sedanlar ve station wagon‘larla dolu – üstelik son ikisi de giderek azalıyor). İki koltuk – ya da en iyi ihtimalle arkada iki ve iki yarısı – gerçekten aile dostu değil mi? Bahsettiğim şey, güzel bir Cumartesi öğle vaktinde hanımı ve çocukları (üçü fazla) dondurmaya çıkarmak. Ancak 1940’ta bu oldukça pratik bir imkandı. Piston Gezegeni’ndeki en nadir araçlardan birine hoş geldin deyin: 1940 Buick Super Phaeton 51C.
Phaeton, dört kapı ve dönüşüm (açılır) tavan anlamına geliyordu – günümüz standartlarına göre hayal edilmesi imkânsız bir şey (Jeep Wrangler ya da Ford Bronco değilse). Ne de olsa Buick – ve savaştan önceki neredeyse herkes – başka fikirleri vardı. İyi fikirler. Hatta harika. Aslında muhteşem. Bu özel gövde stilini taşıyan son Amerikan arabası, 1961-1967 yıllarının görkemli Lincoln Continental’idir. Yani gerçek arabadan bahsediyorum, SUV ya da benzeri bir şeyden değil.
Ancak zamanın çarklarını 1940’a geri çevirin ve yollar tamamen farklı bir manzara sunar – altı kişinin, Buick Super Series 50 gibi görkemli bir drophead içinde konfor ve zarafet içinde yol alabildiği bir manzara. Az sayıda Amerikan marka adı, 1940’ların üst-orta sınıf hayallerini Buick’in Super’i kadar iyi yansıtır. Flint otomobil üreticisi ilk kez 1930 ile 1935 arasında (127.416 araç üzerinde, unutmayın) Series 50 adını kullansa da, “Super” lakabı 1940 model yılında karşımıza çıktı.
Beş ayrı nesli kapsayan klasik soy, 1943’ten 1945’e kadar yalnızca ara vererek 1958’e kadar yaşadı, ardından V8’li lüks performans sedanlarında kısa bir süreyle 2008-2009 arasında geri döndü.
General Motors hiyerarşisi içinde zekice bir köprü olarak kurgulanan ilk Super, üst sınıf Roadmaster’ın geniş yeni C-body torpedo gövdesini, giriş seviyesi Special’ın ekonomik güç aktarma organıyla birleştirdi. Alıcılar bu formülü ilk nesilde, 1940’tan 1941’e kadar benimsedi; toplam nesil üretimi 220.803 arabaya ulaştı, bunlar 1940 model yılı için üretilen etkileyici 128.736 birim ve 1941’de inşa edilen 92.067 ek örnekle bölünüyor.
121 inçlik tekerlek mesafesi üzerinde oturan 1940 Series 50 filosu beş gövde stifi sundu: dört kapılı touring sedan, iki kapılı sport coupe, iki kapılı convertible coupe, dört kapılı estate wagon ve amiral gemisi Model 51C dört kapılı convertible phaeton. Gerçekten de broşür, model yılı filosu halka sunulduğunda yalnızca ilk ikisini ilan ediyordu. İki ve dört kapılı convertible’lar ve wagon mevsimin ilerleyen dönemlerinde tanıtıldı.
Phaeton için 1.549 dolara fiyatlandırılan Super, Packard One-Twenty ve One-Eighty, Oldsmobile Series 90, Hudson Custom Eight ve Deluxe Six ve Mercury Eight dahil ağır bir yerli rakip yelpazesiyle rekabet etti. Cadillac ve LaSalle (sırasıyla Series Sixty-Two ve Series 50) da bu gövde stifiyle uğraştı ancak onu uzun süre korumadı.
Her 1940 Super, 6.1:1 sıkıştırma oranına sahip, iki hacimli karbüratörlü ve 3.400 rpm’de 107 beyg gücü ile 2.000 rpm’de 203 lb-ft tork üreten 248 kübik inçlik (4,1 litelik) Dynaflash üst valfli düz sekizli motor taşıyordu ve yalnızca 3 vitesli manuel şanzımanla eşleşiyordu. Bu, 3.900 lb’lik (1,8 ton) Buick Phaeton’u hareket ettirmek için yeterli güctü ve 86 yıl sonra bile onu yolda ilerletmek için fazlasıyla yeterli güç.
Bu ilk 1940 kampanyasından müze kalitesinde bir zaman kapsülü, Lou Costabile’nin YouTube’daki “My Car Story” dizisinin bölümünde sahneye çıktı. Aktif Chicago merkezli vlogçu ve her yönden klasik araba belgeselcisi, Temmuz ayında Dennis Doerge’nin “1940 Buick Super Model 51C dört kapılı convertible phaeton’u”nda bir ömür boyu süren sürüş yaşadı. Video yeni çıktı, böylece Halloween’de şeker toplayacakken yaz esintilerinin anılarının tümüyle keyfini çıkarabiliriz.
Aslında bu bizim için kesinlikle bir zevk ve YouTuber için çift ev sahibi: yalnızca 1940 Buick Super 51-C Sport Phaeton’un hayatta kalan son örneklerinden birinde sürmekle kalmadı, aynı zamanda Dennis Doerge’nin örneğinde de sürüşün keyfini çıkardı ki bu baş başına nadir görülen bir durum. Bu Buick koleksiyoncusunun, tereddüt etmeden sürdüğü başka birçok klasik araba olsa da, bu araç yalnızca hava mükemmel olduğunda ve yalnızca araba gösterilerine çıkar. Bu klasik sürüldüğünde, tavuklar diş hekiminden randevu alır.
Sadece 1.351 adet üretilen bu aracın bugün hayatta olduğu düşünülen onundan azı. 1.351 sayısı çokmuş gibi gelirse, bunun Buick’in tüm serilerinde (40, 50, 60, 70, 80 ve 90) ürettiği toplam Phaeton sayısı olduğunu düşünün. 51-C (Super) 1940’ta 534’lük bir üretim döngüsüne ulaştı; yalnızca 40 Serisi (Special) onu 597 adet dört kapılı tavan açılır ile geride bıraktı.
Doerge açık tavanlı Buick’i çok yıllar önce satın aldı, bu yüzden tam satın alma tarihini artık hatırlamıyor (yaklaşık 2000’di); kıtlığının anlaşmayı sağladığını ve benzeri başka bir aracı hiç görmediğini belirtiyor. Bu, Dennis’in nadir araçlardan oluşan (çoğunlukla Buick) geniş koleksiyonu ve bu alandaki geniş bilgisi göz önüne alındığında, oldukça bir şey söylüyor (bir sürü şey).
Konser düzeyinde, şasesi sıfırdan restore edilen ve çamurluğu dışı kadar pırıl pırıl hale getirilen araç, 2010 Ulusal Birinci Ödül ve Büyük Ulusal Kıdemli Ödülünü kazandı ve restorasyon tamamlandıktan sonra kilometre sayacına sadece 85 mil ekledi.
Derin bordo renginde, ince şeritli jantlarda, geniş beyaz cidarlı lastiklerde, 1940 Kaliforniya ön plakasında, tertemiz siyah arka taş korumalarında ve cloisonné “Eight” amblemlerinde biten phaeton, birkaç aracın yapabildiği gibi savaş öncesi görkemini yansıtıyor. Sahibi, ağır manuel mekanizmanın iki kişiden yoğun bir çaba istemesi nedeniyle nadiren tan kanvas tavanı indiriyor. 1940’ta güç yönlendirmeli seçenek mevcuttu, ancak Dennis bunu bulduğunda seçici davranmadı.
Kaldırılan tavan, yuvarlak bagajın üzerinde, iki seviyeli rafı şaşırtıcı derecede mütevazı bagaj alanının altında tam boy yedek lastiği barındıran bir limuzin profili sunuyor.
İçeride, katlanır arka orta kol dayama yeri ve krom paltılık çubuğuyla tan deri bankolar, 110 mph hız göstergesi ve Sonomatic düğmeli radyoyu barındıran motorlu görünümlü gösterge paneline dönük. Dikkate değer: bir uzman, gaz ve kül çanağı kollarından gösterge üstü silecek kontrolüne kadar her türlü karamela rengi düğme ve anahtarı sıfırdan üretmiş.
Doerge her şeyin yolunda olduğunu, yalnızca yolcu saatinin çalışmadığını iddia etti, ancak Lou saatın tıkırdadığını ve düzgün çalıştığını memnuniyetle kanıtladı. Onu konuşurken: 1940’ta Buick, sekizli motoru hakkında bunu iddia ediyordu.
“Ağırlıkça pound başına, bu yeni 1940 Buick Dynaflash kafa üstü valfli düz sekizli motor, yüksek kaliteli bir saatten daha pürüzsüzdür.” İşte burada izledikleri test sayesinde Başkan Curtice’a ve Baş Mühendis Chayne’e verilen bu güvence. 1940 için her Buick motoru gibi, bu motor da bir inç-onstan daha az bir toleransla elektriksel dengededir.
Daha yakın inceleme, kabinin ve gövdenin her yerinde düşünceli 1940 mühendislik dokunuşlarını ortaya çıkarıyor. İkiye ayrılan V biçimli ön camın önünde, eğimi Costabile’nin akışkan bir dizel lokotive benzettiği bu camın önünde, süzgeçli kaportalı havalandırma ile çamurluğa monte edilmiş yön lambaları bulunuyor. İçeride, yolcular, gösterge paneli ön cam buğulandırıcı yuvalarından, gösterge altı taze hava kolumundan ve batarya şarjı, soğutucu sıcaklığı, yakit seviyesi, yağ basıncı ve yüksek far aydınlatmasını alttan monte edilmiş parlak ışık göstergesi penceresiyle izleyen kümelenmiş göstergelerden yararlanıyor.
Krom “Super” yan rozetlerini çıkardığınızda, her iki yandan açılan çift menteşeli kaputu ortaya çıkarıyor, ilginç bir mühendislik tuzağını açığa çıkarıyor. Katı metal bir korama yolcu tarafını kapatırken, sürücü tarafındaki açıklık radyatör kapağına ve onun replika metanol antifriz etiketine erişim sağlıyor. AC yağ filtresi ve ağır hizmet tipi hava süzgeci arasında, motor bloğu “1-6-2-5-8-3-7-4” ateşleme sırasını ve “0.015 inç” sıcak valf boşluğu fabrika dökümlerini gururla sergiliyor.
Bir kez çalıştırıldığında, 85 yaşındaki düz sekizli, krom uçlu egzozu üzerinden fısıldayacak kadar sessiz bir boşta çalışma haline geliyor. Doerge dürüstçe, ödüllü phaetonu sürmekten genellikle korktuğunu, onu yalnızca iyi hava koşullarında fuar gösterilerine ayırdığını itiraf ediyor.
Güneşle aydınlatılan Illinois kırsal yollarına çıkarken, sahibi lastiklerin kış boyu hareketsiz durmalarından dolayı başlangıçta kare hissettirdiğini, ancak eğimli kord lastiklerin hızla yuvarlanarak son derece dengeli ve kadifemsi pürüzsüz bir kırsal sürüş sunduğunu not etti.
Fildişi renkli banjo direksiyonu ve keskin kol tipi 3 vites koluyla yönlendirilen, torklu Buick canlı bir şekilde hızlanıyor ve 60 ile 70 mph arasında rahatça seyrediyor. Her iki erkek de, 6.000 pound’luk bir dev gibi görünen bu aracın aslında 3.900 pound ağırlığında olduğunu, yavaşlamak için yaylı süspansiyona ve geleneksel tek merkezli silindirli hidrik tambur fren sistemine güvenmesine hayranlıkla bakıyor.
Bu sakin kırsal gezi, aynı zamanda 83 yaşında (genç) sahibinin içi dışı birbirine karışan bir veda turuydu. Kışın zaten sekiz koleksiyon aracını satan ve sürüsünü küçültürken 10 tanesini daha ayırmayı planlayan Doerge, bu değerli 1940 Buick Super Model 51C phaeton’un yakında yeni bir koruyucu bulacağını açıkladı.
İnce eleyip sapan bir araba tutkunu, savaş öncesi Amerikan otomotiv tarihinin tanımlayıcı bir dönüm noktasını koruma ayrıcalığına sahip olacak. İlgileniyorsanız, Lou’nun YouTube kanalına bir yorum bırakın (ayrıca abone de olabilirsiniz) ve size sahibiyle iletişime geçecek.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
