Plymouth çoktan yok oldu, ancak mirası, araba ve araba tutkunları olduğu sürece yaşayacak. Düşük maliyetli ChryCo iştiraki, Barracuda’nın iki hafta sonra, Nisan 1964’te yerini aldığı Ford Mustang‘e ironik bir şekilde adını veren pony car‘ı tanıtan, çoğu zaman göz ardı edilen bir değere sahip. Aynı zamanda Targa Top’a sahip ilk Amerikan arabasını yaratan (T-toplara karıştırılmamalıdır) 1964 Plymouth Barracuda Landau’nun da bu değere sahip. Yapılan tek araç. Bu.
Genellikle eski arabalar bir süre sonra, ilk kez “eski araba” olma zamanlarının hemen ardından değer kaybeder, değil mi? Hayır, az önce tek delikli, dil bilgisiyle dolu bir mermiyle kendi ayağıma sıkmadım. Eski arabaların “eski” olmanın farklı dereceleri var. Önce “sadece eski araba” olurlar (bunu isteyen kimse yoktur), sonra havalı ama pek değerli olmayan “eski arabalar” olurlar, ardından ya hurda değerinde ya da altın ağırlığında değerleri olan “eski arabalar” olurlar.
Bu eski arabalardan bazıları muhteşem bir dönüş yapar. Hemicuda convertible arabalarının yedi haneli satış fiyatlarını açıklayacak kimse var mı? Bekleyeceğim. Ancak tüm nadir ve tepsiz Barracuda’lar milyonlara değer değil. Galide – ve aşağıda eklenen videoda görünen bu araç, hiç yapılmamış tek araba olmasına rağmen, satıcının bakış açısıyla “iyi fırsat” tarafının bile altında, dört haneli bir fiyatta.
Bu şok edici uygun fiyatlılık, bu tek parçalık “kurumsal tasarım çalışması”nı birden fazla açıkarma platformunda takip etti. Hagerty Price Guide’a göre prototip, Eylül 2010’da RM Sotheby’s Auburn sonbahar açıkarmasında 24.000 dolarlık en yüksek teklifle alıcı bulamadı. 16 yıl sonra, 26 Eylül 2026’da Mecum Nashville platformundan sadece 21.000 dolara (alıcı 23.100 dolar ödedi) ayrıldı.
Şu anda Bring A Trailer üzerinde 22.500 dolarlık yüksek teklif var (dört gün kaldı) ve rezervesiz satışa çıkacak. Satıcı bayinin açıkladığı rezervesiz liste kararı şöyle: “Cumartesi günü (26 Eylül) müzayeenin sonunda satılıyordu. Müzayeye geç giriş, pazarlamasız. Koltuklar boşdu. Boş, yani kalabalığın %95’i gitmişti. Satıldığı zaman ben bile inanamadım. Bence BaT, bu benzersiz prototipi satmanın en iyi platformu. Rezervesiz satmamın nedeni de bu.”
1964 üretiminin son çarşamba günü üretilen bu Valiant kökenli fastback, derhal Chrysler stilistleri tarafından tahsis edildi; ana çelik tavan panelini çıkararak açık hava Landau konseptini test ettiler ve kemerli arka tavan halkasını – ve imzalı arka camı (üretimdeki bir yolcu otomobiline monte edilen en büyük tek parça camı) korudular.
Fabrikadan A Gold koduyla çıkan ve önceki sahiplik döneminde yeniden boyanan dış cephe, ikiye bölünmüş radyatör koruması, ön havalandırma camları, V8 çamur koruyucu rozetleri, bagaj kapağı Valiant rozeti, geri vites lambaları ve etrafı saran krom tamponlar içeriyor. 13 inçlik çelik jantlar üzerinde stillendirilmiş kapaklarla ve National Horizon polyester beyaz cidarlı lastiklerle yola çıkan araç, dökülmüş boya ve pütürlü parlak krom detayları gösteriyor.
Kaputun altında, Carter iki yollu karbüratörle beslenen 273 kübik inçlik LA V8 motor bulunuyor; fabrika verilerine göre 4.200 rpm’de 180 beygüç ve 1.600 rpm’de 260 lb-ft tork üretiyor. Güç, butonla seçilen TorqueFlite 3 vitesli otomatik şanzıman aracılığıyla arka tekerleklere ulaşıyor; güç destekli dört tekerlekli kampana frenleri ise yeni bir ana silindire sahip.
İç mekanda, aşınmış ön kovalı koltukları ve katlanır arka bankı altın rengi vinille kaplı; ayrıca bir Valiant Transaudio AM radyo bulunuyor.
Mürekkep üç kollu direksiyon kolu önünde 110 mph hız göstergesi ve 52.446 mil gösteren kilometre sayacı (satıcının tek aylık kullanımında 15 mil eklenmiş). Beyaz kumaş tavan paneli hasarlı ve iyi oturmuyor; Bring a Trailer yorumcuları, hızda bağlı kalan hava geçirmez bir tavan üretmek için bira jetonları harcamayı espri konusu yapıyor. İlginçtir, araç Mecum ilanı için çektirildiği sırada tavan oldukça iyi duruyormuş gibi görünüyordu. Belki satıcının konuyla ilgili daha fazla detayı vardır.
Dikkatli okuyucular ayrıca arka çamurluk ile etek bandı arasındaki düzleştirilmiş kaynak birleşimlerini, kırılgan koltuk köpüğünü ve kapı camının arkasındaki açık boşluğu fark etti.
Yorumlardaki Mopar uzmanları da aracın elektrik ve süspansiyon takılıklarını teşhis etti. Yakıt ve soğutucu sıcaklığı için çalışan iki gösterge büyük ihtimalle arızalı bir voltaj limitöründen kaynaklanıyor; iki göstergenin birden bozulduğu durumlarda suçlanan yaygın bir sorundur. Öte yandan, öne eğik ve alçaltılmış ön kısma sahip duruş büyük ihtimalle torsiyon çubuğu ayarından kaynaklanıyor.
Doğrudan ve oldukça basit bir düzeltme olmalı: torsiyon çubuklarını fabrika değerlerine çevirdiğinizde bu Barracuda tekrar harika görünecek. Görünümden bahsetmişken, gövde stilini doğru yerleştirelim. Bu Barracuda Landau bir Targa tavanlı modeldir, T-top değil ve dönüştürülebilir (convertible) de değildir. Targa tavan, ara camı koruyarak B sütunlarını köprüleyen sabit bir rolbar’ın önünde tam genişlikte çıkarılabilir bir panel kullanır.
Porsche, Targa Florio yarışının adını aldığı Sicilya’nın Targa bölgesinden esinlenerek, 1966 model 911’i için 1966’da federal dönüştürülebilir yasağı korkuları eşliğinde tescil etmeden önce, Giovanni Michelotti bu düzeni 1957 Fiat 1200 Wonderful’da icat etti.
Michelotti bu fikri 1961 Triumph TR4’te tekrarladı, ardından 1964 Saab Catherina, bu 1964 Barracuda, 1965 Toyota Sports 800, 1971 Fiat X1/9, Griffith’in 1978 Celica Sunchaser’ı ve 1981 AMC Eagle Sundancer’ı geldi; ayrıca 1984’ten beri her Corvette coupe modeli de bu düzeni kullanıyor. Buna karşılık T-top’lar, ön camdan araya doğru uzunlamasına giden sabit bir merkez çubuğuyla bölünmüş paneller kullanır.
Bu T-top düzenini, havacılıktan esinlenen 1948 TASCO prototipinde (The American Sportscar Company) Gordon Buehrig icat etti ve 1951’de patentledi.
20 yıl boyunca uyuduktan sonra T-top’lar, General Motors’un 1968 Corvette’de bu tasarımı sunmasıyla bir tutku yaratmış ve Buehrig’den patent davasına yol açmıştır. 10 saniyede çıkarılabildiği iddia edilen T-top Corvette’ler roadster’ların satışlarını geçmiş ve 1975’e kadar drop-top’ların yerini almıştır; 1986’ya kadar bu durum sürmüştür. 1970’ler boyunca T-top’lar Detroit’in dört bir yanında yayılmıştır: 1975 Hurst/Olds, 1976 Trans Am, 1978 Camaro, Buick Regal, Chrysler Cordoba, Dodge Magnum, Ford Thunderbird ve Mustang.
Bu açık çatılı Landau’yu 1964’te test etmesine rağmen, Plymouth ilk nesil drop-top’u asla üretmemiş, ilk fabrika Barracuda drop-top’unu başlatmak için 1967 yeniden tasarımını beklemiştir; toplamda 4.228 ünite üretmiştir. Tüm ilk nesil pony Mopar’lar sabit çatılı fastback olarak kalmıştır.
1 Nisan 1964’teki çıkışının ardından, Plymouth düzenli 1965 üretim yılı başlamadan önce 23.443 ünite üretmiş, gerçek 1965 model yılında toplamda 64.596 aracı üretmiştir; çok yönlü Slant-Six ve küçük blok V8 motor seçenekleri sunmuştur.
1964’ün 101 beygir gücünde 170 kübik inçlik Slant-6’sını düşüren Plymouth, 1965 model yılına 145 beygir gücünde 225 kübik inçlik Slant-Six, 180 beygir gücünde 273 kübik inçlik iki makaralı V8 ve 235 beygir gücünde 273 kübik inçlik dört makaralı Commando V8 ile girişmiştir.
Şanzıman seçenekleri arasında kol tipinde vites kolu olan 3 vitesli manuel, zemin tipinde vites kolu olan 4 vitesli manuel veya 3 vitesli TorqueFlite otomatik yer almıştır. V8’li bir Barracuda’ın 1964’te 2.493 dolar, 1965’te ise 2.571 dolar baz fiyatıyla, fabrika Targa-top Barracuda’nın o dönemde ne kadar maliyetlice olacağını düşünüyorsunuz?
Via // Bring A Trailer
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
