Klasik bir Amerikan muscle arabasını onlarca yıllık uykudan kurtarmak; mekanik zeka, sabır ve inatla harmanlanmış bir inanç gerektirir. Görünüşe göre, Alabama’dan Tennessee’ye, motorsuz halinden çalışan bir 1972 Dodge Challenger’ı yola çıkarmak için gereken de tam olarak bu. 25 yıl bir ahırda park halinde duran ve 20 yılı aşkın süredir motoru eksik olan bu Mopar efsanesi, mucizelerin gerçek olduğunu kanıtlıyor. Ve tamamen makul sınırlar içinde.
Bu 1972 Dodge Challenger’ın hikayesi 1989’da, önceki sahibi Eddie Ball’ın lisede öğrenciken bu coupe’u almasıyla başladı. Üçü siyah, 340 kübik inçlik motora sahip bir rally arabası olan ve edinemediği 1972 Challenger’a sahip olan teyzesinden ilham alan Ball, kendi örneğini aramaya başladı. Bir tanıdığı, onu Alabama’nın Anderson şehrindeki bu bebek mavi Challenger’a yönlendirdi ve böylece bir hayalin gerçekleşmesiyle birlikte, sonunda Dylan McCool’un YouTube kanalında sonuçlanan bir dizi olay da tetiklendi.
Ball Dodge’u aldığında, araba 318 kübik inçlik V8, otomatik şanzıman ve çalışan bir klima ile donatılmış güvenilir bir günlük araçtı. Arabayı lise boyunca kullandı ve üstün sınıf yolculuğunda Florida’daki Panama City’e götürdü. Yaklaşık iki yıl sonra, 1969 model 340 küçük blok motor takıp 4 viteslik manuel pedonları monte etti; ancak dar maddi durum ve yaklaşan babalık, otomatik şanzımanın yerinde kalmasını sağladı.
Challenger, yaklaşık 2001 ya da 2002’ye kadar düzenli yol hizmeti verdi; bu sırada başka bir sürücünün Ball’ın önüne çıkmasıyla yan taraftaki ön çamur koruyucusu ve baş paneli hasar gördü. Yoldan çıkarılan coupe, depo hayatına çekildi. Bölgesel araba fuarlarında Troy McCool (Dylan’ın babası) ile tanışan Ball, yıllarca onunla araç ve parça takası yaptı. 20 yılı aşkın bir önce, Ball 340 motoru, yakıt deposunu ve yakıt hatlarını Troy’a sattı.
Troy McCool, bu küçük blok motoru 1970 model bir Dodge Challenger’a kurmuş, ardından araçyı daha sonra dostuna satmış ve araç bugün hâlâ onun sahip olduğu gibi. Bu arada Ball, motorsuz 1972 model kabuğu evde muhafaza etti. Dört torun ve yedinci torunun yolda olmasıyla aile öncelikleri değişince, Ball nihayet eldeki meşaleyi devretmeye ikna oldu. Challenger’ı Dylan McCool’a satarak Mopar aile tarihini 25 yıl sonra tam bir daire içinde tamamladı.
Bu binnyılın çoğunda hareketsiz kalsa da, Challenger yapısal bütünlüğünü son derece iyi korumuştu. Gövde, fabrika çıkışlı bebek mavisi boyasının büyük bölümünü korurken, bunun üzerine yeşil bir değiştirilmiş sağ çamurluk, orijinal düz kaput yerine primerlenmiş bir Rally kaput, daha eski 1970 ya da 1971 tamponları ve bir Challenger T/A’nın arka ducktail spoiler’ı eklenmişti. İçeride ise Ball, başlangıçta mavi olan kabini, başka bir bağışçı aractan gelen tertemiz orijinal koltuklarla siyaha çevirmişti.
Tozun altında Dodge, kayalık sağlam taban panoları, temiz şasi rayları ve yalnızca arka çamurlukta minimal korozyon gösteriyordu. Motor olmasa da, şasi canlandırması için kıskançlıkla bakılan bir temel sunuyordu. Yine de yeniden yapılmış ön süspansiyonu, aftermarket gevşek duruş tork konvertörlü yenilenmiş otomatik şanzımanı, Flowmaster susturuculara bağlanan 3 inçlik çift egzozla beslenen uzun tüplü manifoldları ve 8.75 inçlik arka aks gövdesini taşıyordu.
Atlı Dodge’u asfalta döndürmek için Dylan, 2013’te kendi 1972 model Dodge Dart Swinger’ına kurduğu, güvendiği 360 inçlik küçük blok V8’i getirdi. Orijinal dönen aksam, orijinal silindir kafa, air-gap emiş manifoldu ve hafif bir Comp Cams XE268 eksantr mili ile inşa edilen motor, kasa içine kaldırılmadan önce dışarıdan dengelenmiş bir B&M fleksplatena 55 foot-pound değerinde sıkıştırıldı.
YouTuber ve sadık yardımcısı Briar, ön şanzıman contasını değiştirdi ve 360 V8’i uzun tüplü egzoz manifoldları arasından geçirdi. Bir Edelbrock karbüratörü takıp, kickdown bağlantısını düzenleyip, başlangıçta 180 derece faz dışı ayarlanmış bir Mallory Unilite buji dağıtıcısını düzelttikten sonra motoru çalıştırdılar. V8, 50 pound yağ basıncıyla hayata döndü ve yirmi yıllık yuvaları egzoz borularından dışarı çıkardı. Videoda da görüldüğü gibi, tam anlamıyla bir shove scoop.
Yakıt ve soğutma sistemlerinin yeniden inşası, Dylan McCool’un yepyeni yakıt deposunun dükkana giden bir saatlik yolculuk sırasında kamyonet kuyusunda uçup gitmesiyle beklenmedik bir komedi getirdi. Troy McCool, yeni bir depo almak için Stephens Performance’a gitti, Dylan ise 3/8 inçlik alüminyum yakıt hattını elle büküp 150 dolarlık evrensel bir eBay radyatörünü taktı.
Bellhousing’un üstüne bir çamayla vurmak, hafif flexplate sürtünmesini çözdü. Buna “araba tamiri” denir, ancak tamir biraz çama karışmadıkça gerçekten ciddi değildir.
Challenger’ın güvenli bir şekilde durması, soğuk havada iki günlük inatçı emek gerektirdi. Çift, yeni bir ana silindiri, bir ön fren kaliperi, 10 inçlik kampanaların içine iki arka tekerlek silindiri ve yeni kauçuk fren hortumlarını, sıkışmış bağlantıları bir ateşle ısıtarak taktı. Fabrika polis çelik jantlarına ve dog-dish jant kapağına sahip coupe, Eddie Ball bir kez daha mutlu bir şekilde direksiyonun arkasında olmak için güneş ışığına çıktı, son bir dans için.
25 yıllık kiri mavi gövdeden basınlı suyla temizleyip kırık far panelini sabitledikten sonra, Dylan ve Briar, test sürüşü için 35 derecelik havaya çıktılar. Ölü vakum takviyesi fren pedalında ağır bir baskı gerektirse de, araç güvenilir bir şekilde durdu. Aşırı hat basıncı nedeniyle başlangıçta ikinci vites takılı kaldı, ancak şanzıman, Dylan kickdown bağlantısını gevşettiğinde üçüncü vitese pürüzsüzce geçti.
Yarış kaportası yerleştirilen Dylan McCool, aracıyla dört şeritli otoyolları ve köy ara yollarını birleştiren, saat süren yolculuğu evine kadar sürdü. 2.76 oranlı arka dişli oranı ve sıkı direksiyon yardımıyla 1972 Dodge Challenger, 60 ile 65 mph arasında kolayca yol aldı. Sert arka hava amortisörleri ve dipstick tüpünden gelen hafif yağ sisi dışında, diriltilen coupe yolculuğu kusursuz bir şekilde tamamladı.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
