Küçük ama zarif bir keyif teknesi olan, tamamen yenilenmiş ve özenle bakımı yapılan Monaco, beyefendi yatlarının altın çağının nostaljisini on yıllar boyunca taşıyor. Dev megayatların, ahşap yelkenli ve antika motorlu yatlarla aynı zenginlerin oyun alanlarını paylaştığı bir dünyada, Monaco’nun sade zarafeti ilk bakışta gözden kaçabilir. Ancak bu tekne, Feadship Miras Filosu üyeliğinin prestijli statüsünü gizliyor.
Monaco’nun köken hikayesi, sıradan hava koşulları nedeniyle zamanla bir Viking efsanesi havası kazandı. 1981’de kış havası o kadar sertti ki, Hollanda’daki Kaag tersanesinde bu Feadship’i inşa eden işçiler tersaneye kayarak ulaşmak zorunda kalmışlardı – Monaco’nun doğuşunun adeta bir masal sahnesi gibi.
İlk olarak Arkan adıyla anılan bu kışta doğan yeni yat, Feadship tasarımının evriminde yeni bir dönemi de başlattı. Bugüne kadar 1980’lerden önceki Feadship yatları meşhur fantail (arka güverte) tasarımıyla öne çıkıyor. Arkan ise farklı görünüyor, çünkü bu ikonik stil 1980’lerin başında değişmeye başlamıştı. Yine de kötü hava koşullarında tamamen kapalı kalacak şekilde tasarlanmış örtülü arka güvertesini korumuştu.


125 fitten (38 metre) biraz daha kısa ve 24 fitlik (7,2 metre) genişliğiyle ince bir silüete sahip olan Monaco, 20. yüzyılın ortalarında sade zarafeti ve asil ruhuyla popüler olan klasik beyefendi yatlarının tıpatıp aynısıydı. Bugün Monaco, 50 ila 100 metre uzunluğundaki süper yatlar konusunda uzmanlaşmış bu üreticinin günümüzdeki devasa modellerinin aksine, sevgiyle “küçük bir Feadship” olarak anılıyor.
Yarım asırlık yaşına yaklaşan Monaco’nun sahipleri bir elin parmaklarını geçmez. İlk olarak 1990’ların başında el değiştirdi ve o zaman Matanthar adını aldı. 2000’lerde ise Monaco olarak yeniden adlandırıldı ve bugüne kadar bu ismini korudu, her ne kadar bir kez daha el değiştirmiş gibi görünse de. Geçen ay satılmadan önce Monaco, son sahiplerinin yanında 15 yıldan fazla kalmıştı – bu da tek başına her şeyi anlatıyor.
Klasik yatlara yatırım yapmayı seçen milyonerler, bunun genellikle kapsamlı yenilemeler ve bakım maliyetleri anlamına geldiğini bilerek bu eski teknelerine sadık kalıyor ve onları uzun süre değerli görüyorlar. Bunun nedeni ne kadar para harcadıkları değil, onları birer koleksiyon parçası olarak görmeleri. Feadship ise onlara bunu yapmaları için ek bir neden sunuyor: Eksklusif Miras Filosu Kulübü’ne üye olmak.

Tarihin en üretken ve başarılı yat üreticilerinden biri olan Feadship’in bugüne kadar hala faaliyette olan yüzlerce klasik yatı bulunuyor. Bu yüzden, tescilli klasik Feadship sahipleri için The Feadship Heritage Fleet adlı bir dernek kurdu. Birincil kriter en az otuz yıllık bir yaş, ancak her yatın bu eksklusive kulübe dahil edilebilmesi için dikkatle doğrulanıp tescil edilmesi gerekiyor.
Bu, ucuz bir ayrıcalık değil. 250 avroluk giriş ücretinin ardından üyeler, 24 metreden kısa yatlar için yıllık 150 avro, 24 metreden uzun olanlar için ise 500 avro ödemek zorunda. Üyelik, resmi bir sertifika ve yata takılabilen paslanmaz çelik bir FHF logosu gibi sembolik avantajlar sunuyor. Ancak en önemli şey, benzer düşüncedeki sahiplerle tanışmak ve bakım ipuçları gibi kişisel deneyimleri paylaşmak.
Miras Filosu ani bir kararla kurulmadı. On yıl önce, 2016’da, klasik Feadship’lerin kapsamlı bir arşivini oluşturmak için özel bir araştırma komitesi oluşturuldu. Dünyada benzer bir arşive ve Miras Filosuna sahip başka bir lüks yat üreticisi yok. Bu da bu Hollanda yapımı teknelerin ne kadar büyük bir tarihi değere sahip olduğunu bir kez daha gösteriyor.
Tüm bunlar, Monaco gibi bir yatın, günümüz standartlarına göre mütevazı boyutuna rağmen, sertifikalı bir tarih parçasına sahip olduğunu gösteriyor. Aynı zamanda yeni sahibi, mükemmel durumda bir keyif teknesi ve charter piyasasında kanıtlanmış bir geçmişin avantajını elde ediyor. Monaco 45 yıl boyunca sadece birkaç sahibi olmuş ve her biri önemli yenilemelere yatırım yapacak kadar değer vermişti.
Ünlü Pendennis tersanesi tek başına bu yenilemelerden üçünü tamamladı ve her biri farklı bir sahip döneminde gerçekleşti. İlk yenileme 1994’te yapıldı. 2005’teki ikinci yenileme ise daha karmaşık bir projeydi: yeni bir baş thruster, yeni ana paneller ve yeni bir dağıtım sistemi eklendi. Teknik güncellemelerin yanı sıra, yeniden adlandırılan Monaco yeni bir boya işi, yeni tik ağaç güverteler ve modernize edilmiş bir mutfak da kazandı.
2016 ise bugüne kadarki en kapsamlı yenileme yılı oldu. O dönemde Monaco’nun Caterpillar D348 ana motorları sıfır saate dönmek üzere yeniden yapıldı. Yeni jeneratörler takıldı ve tam bir dış boyama, eski yatın eski parlaklığını geri kazanmasını sağladı. Yedi ay süren bu yenileme sırasında tüm mühendislik sistemleri kapsamlı bir şekilde güncellendi ve 1981 model Feadship neredeyse yepyeni hale geldi.
Bugüne kadar 124 fitlik Monaco’nun konfigürasyonu ve iç tasarımı esnek ve popülerliğini korudu. Bu boyuttaki bir yatın hem ana kamarasının hem de VIP kamarasının ana güvertede bulunması oldukça nadir. Bu, neredeyse iki ana kamaraya sahip olmak gibi ve özellikle uzun tatillerde aileler için çok değerli. Diğer iki kabin alt güvertede yer alıyor ve toplam misafir kapasitesini sekize çıkarıyor.
Feadship’e göre, yeterli alan olmasına rağmen beşinci bir kabin eklememek, dört kamaranın da – özellikle bu boyuttaki bir yat için – oldukça ferah olmasını sağladı. Yedi kişiye kadar mürettebat için ayrılan alanla birlikte bu düzen, daha büyük bir yatın avantajlarını, çevik ve esnek bir 124 fitlik teknenin alanıyla birleştiriyor.
Teknik sistemler açısından kapsamlı bir şekilde yenilenmiş olmasına rağmen Monaco, klasik stilini zaman içinde pek değiştirmemiş – hatta gövde rengi bile orijinaliyle aynı. Eklentiler arasında en dikkat çekici olanı, arka merdivenlerle birlikte bir yüzme platformu – hiçbir charter yatı bunlar olmadan yapamaz – ve Monaco’nun charter yılları boyunca büyük bir oyuncak kutusu taşımasıydı.
Yaratıcı orijinal konfigürasyon ayrıca bu boyuttaki bir yattaki normalin ötesinde daha geniş dış alan seçenekleri sunuyordu. Misafirler, direksiyon evinin üstünde küçük bir güneşlenme alanına, ön güvertede bir gözlem salonuna ve açık hava yemekleri için geniş bir alana erişebiliyor.
Terence Disdale’in orijinal iç tasarımı zaman içinde sade bir şekilde güncellendi, ancak kökten değişmedi. Misafirler hala tüm beyefendi yatlarında görülen klasik parlak maun ahşabı, krem ve lacivert tonlarındaki geleneksel denizcilik temasını ve sade bir zarafete sahip resmi yemek alanlarını görebiliyor. Bazıları bu klasik estetiği biraz eskimiş bulabilir, ancak bu bir klasik yat Miras Filosunun üyesi.
Dayanıklı tasarımı ve mirasının kanıtı olarak Monaco, son sahiplerinin yanında 15 yıldan fazla kaldıktan sonra Ekim 2026’da el değiştirdi. Son bilinen satış fiyatı gerçek değerini yansıtmıyor: 3,9 milyon avro (4,3 milyon dolar). Ancak Miras Filosu üyeliği bunu değiştiriyor.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔

Yorumlar