1974, orijinal pony arabaların ya da Altın Çağ‘ın birçok temsilcisi için bir kapanış yılıydı. Plymouth Barracuda (1964’te bu segmente bayrağı diken ilkel makine), e-body ikiz kuzeni Dodge Challenger ve AMC Javelin tamamen ortadan kayboldu. Takma adlar kaldırıldı – ya da sonsuza kadar, ya da geçici (Challenger için).
Bu arada, geri kalan dört tanesi (Ford Mustang, Mercury Cougar, Chevrolet Camaro, Pontiac Firebird) kendi yollarında ilerledi. FoMoCo, diğer platformlara geçti (Cougar bir kişisel lüks arabaya dönüştü, Mustang ise kompakt Pinto’nun bir yansımasına dönüştü), Camaro ve Firebird’ü ise geride bıraktı; bu iki model, bu segmentteki tek gerçek pony araba olarak kaldı.
Ana Mopar, pony arabaları düşünmeden kapattı (ve ondan sonra, on yılın sonunda, Firebird ve Camaro satışlarda büyük başarı yakaladığında – 1979 her iki takma ad için de tüm zamanların en iyisi olduğunda – bunu derinden pişmanlıkla hatırladı). Ama işte tarih de bu – çoğu zaman acımasız bir aşk, aşkının çocukları efsanelerin ve hikayelerin diyarlarında dolaşır – ve bazen de nostaljik araç tutkunlarının geçmiş yıllara dair etkinliklerde, gece sürüşlerinde, arabalar ve kahveler ve benzeri buluşmalarda bir araya geldiği yerlerde.
Bizi, fabrika Golden Fawn (kod KY4) renginde, yeşil vinil iç mekânda bir Dodge Challenger ile bu noktaya getiriyor; son olarak Classic Car ChitChat YouTube kanalında yer aldı. Kameraman olan sunucu Kevin Chauhan, geçen yaz Ontario’da çekti ve sahibi, E-body Mopar efsanesinin tüm hikâyesini paylaştı.
Youtuber bunu bir hayatta kalan araba olarak tanıtsa da, öyle değil – ve bunun kolayca sebebi görülüyor. Bu E-body hardtop, Laval, Quebec’teki Nick’s Garage YouTube kanalından Nick Panaritis tarafından tamamlanan mekanik bir yükseltme ile birlikte elektrikli sistemler ve klima güncellemeleri taşıyor.
Sahibi bir yayım (broadcast) kağıdı var ve bu çok önemli belge, aracın kökenlerini 22 Ağustos 1973’e izletmiş; yani bu, ilk neslin sonu olan o kısa üretim yılının çok erken örneklerinden biri. Dodge, Challenger’ın üretimini 29 Nisan 1974’te durdurdu (Barracuda ise bir gün önce, yani 1 Nisan’da, sahneye çıktığından tam on yıl sonra hayata vefat etti) ve bu araç, o son üretim partisinin ilk teslim edilenlerinden biri.
Arac, standart motorla monte edildi – güvenilir 318 hacimli “LA” küçük blok V8 ve üç vitesli otomatik Torqueflite. Kendi kendine vites değiştiren kutu seçimi, ilk alıcının bu aracı normal 2.76 arka differansiyelle (yalnızca bu motor ve şanzıman kombinasyonuyla mevcut) ya da isteğe bağlı 3.23 ile (yalnızca isteğe bağlı motorda, 360 hacimli V8’de, şanzımandan bağımsız olarak standart) sipariş verebilmesini sağladı.
Etiket ve üretim kağındaki diğer fabrika kodları arasında V1F tam yeşil vinil tavan, C6F6 yeşil vinil kovalı koltuklar, C16 ahşap görünümlü merkez konsol, H51 klima, B41 ön güçlu disk frenler, J25 3 vitesli silecekler, W21 14 inç Rallye jantları (şimdi değiştirilenler) ve A01 Aydınlatma Paketi yer alıyor. Chrysler, 340 hacimli V8’i 1973 üretim yılının sonunda durdurduğu için, ABD piyasasındaki hiçbir 1974 Challenger montaj hattından 340 motorla çıkmadı.
1974’te yeni başında bu Challenger, 3.143 dolarlık taban fiyata sahipti ve fabrika 318 hacimli iki yolaklı V8’inin 4.000 rpm’de 150 SAE net beygir gücü ve 2.200 rpm’de 255 lb-ft tork üretmesine güvendiydi. Onlarca yıl önce, önceki bir sahibi bu standart 318 ünitesini 1968 dökümlü 340 hacimli dört yolaklı V8 ile değiştirdi (ailenin en erken motorlarından biri, çünkü meşhur Mopar küçük blok ’68’de sahneye çıktı).
5.000 rpm’de 275 SAE brüt beygir gücü ve 340 lb-ft torkla orijinal olarak 275 beygir gücüne sahip olarak derecelendirilen bu motor, ChryCo tarafından değerlendirilmiş ve NHRA yetkilileri tarafından yaklaşık 330 beygir olarak ölçülmüştür. Son rakam, motorun sokakta büyük blok avlamak için hızla kazandığı ün nedeniyle gerçeğe çok daha yakın görünüyor.
Mike’ın sözlerini aktaran mevcut sahibi, Challenger’ın 1982 ile 1984 arasında North Carolina’daki Greensboro’da kaldığını, ardından 1992’de Ontario’ya taşındığını ve burada 25 yılı aşkın bir süre bir ambara konduğunu belirtiyor. İthalatçı, coupé’ı oğluna sattı, o da Beamsville, Ontario’da rotisserie ile restore edilmiş 1968 Plymouth Road Runner 383’e sahip bir arkadaşı sattı. Mike, Challenger’ı yaklaşık sekiz yıl önce bir Moparfest etkinliğinin yakınındaki bir kaldırıcı üzerinde inceledi ve aracı satın aldı.
Aracın, 5 mph tampon korumaları zorunlu kılınmadan önce 1973 Ağustos’ta monte edilmiş olması nedeniyle, yeniden kromlanan tamponları tampon lastiklerine sahip değil. Tüm kaporta panelleri orijinal olup, kaputta, radyatör destek çubuğunda, kuyrukta ve bagaj ağzında VIN’in son 8 rakamını taşıyor. Yalnızca o yılda üretilen KY4 Golden Fawn renginde, yeşil ince şeritlerle yeniden boyanan coupé, artı-eksili after-market Ridler krom jantlar üzerinde, Cooper Cobra lastiklerle ve dört egzoz ucuyla yola çıkıyor.
Bir yangın duvaı bağlantısı yandıktan sonra Mike, Challenger’ı Nick Panaritis’e gönderdi; o da ön kablo demetini yeniden kurdular, Classic Auto Air klimasını kurdu, Edelbrock supap kapaklarını detaylandırdı, eskimiş gösterge paneli karanlık ayar çubuğunu devre dışı bıraktı ve Light Package ampüllerini geri getirdi. İçeride, yeşil kabin, dört podlu gösterge grubunu, bağlantısı kesilmiş starting kilidi telleriyle üç nokta emniyet kemerlerini ve eski bir gösterge paneli tamiri sırasında standart perçinlerle tekrar takılan bir VIN etiketini koruyor.
Volkswagen Rabbit’ler ve yedi adet Dodge Caravan’a sahip olan Mike, bu Challenger ile kesinlikle aracı bir üst seviyeye taşıdı (en genç oğluna bırakacağı bu araç), efsanevi isim plakasının simgesel ilk neslinin son eseridir.
İlk nesil (1970–1974), ABD pazarında 165.437 birim (Kanadalı ve ihracat üretimleriyle birlikte 188.611 toplam) sattı. İkinci nesil (1978–1983), yeniden adlandırılmış bir Mitsubishi Galant Lambda coupé olarak 92.815 ABD satışı kaydetti, üçüncü nesil ise (2008–2023) yaklaşık 840.000 birime ulaştı.
İlk nesil ABD üretimi 1970’te 76.935 araç (toplam 83.032), 1971’de 26.299 (yabancı üretimle birlikte 29.883), 1972’de 22.919 (26.658), 1973’te 27.930 (toplam 32.596) ve 1974’te 11.354 (dünyanın geri kalanıyla birlikte 16.437) olarak tamamlandı.
İlk nesil boyunca Dodge, 1970 ile 1973 arasında 340 kübik inçlik V8 ile donatılmış 25,695 adet ABD standartlarını karşılayan Challenger üretmiştir. 1970’teki ilk yılda 340 üretimi 7,196 birime ulaşmış, ertesi yıl 2,304’e düşmüş, ardından 1972’de 7,760 örnek ile geri dönüş yapmıştır. Bu artışın nedeni Chrysler’in pony car’lardan büyük blok motorları kaldırıp 225 Slant Six ile 318’i standart güç üniteleri, 340’ı ise alternatif seçenek olarak bırakmasıdır.
Benzer durum 1973’te de yaşanmış, Challenger bu yıl 340 kübik inçlik motorla 8,435 örnek hareket ettirmiştir. ’74 yılında ise yeni EPA emisyon standartlarını karşılamak için küçük blok motor yerine 360 kübiklik bir motor kullanılmıştır.
Chrysler’in arşivleri 1974’te üretilen 16,437 Challenger’ın tamamı için kapsamlı bir ayrım korumamış olsa da, 11,354 adet yerel hardtop’u kapsayan ABD sevkiyat kayıtları, 318 V8’li 7,867 aracı (7,472 TorqueFlite 3 vitesli otomatik ve 395 3 vitesli manuel) ve 360 V8’li 3,487 aracı (2,866 TorqueFlite otomatik, 488 4 vitesli manuel ve 133 3 vitesli manuel) listelemektedir.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
