Sanırım motosikletleri biraz eski usul seviyorum.
BHPian MotoLeague geçtiğimiz günlerde bu deneyimi diğer meraklılarla paylaştı:
Hypermotard ile 4.999 km: Beklemediğim Şeyler
Öncesinde, biraz tuhaf bir Team-BHP gözlemi:

Forumdaki yirmi yılı aşkın arşivi taradığım kadarıyla, Ducati Hypermotard’a özel başka bir sahiplik başlığına rastlayamadım.
Bu, motosikletin son derece nadir olduğu anlamına gelebilir. Ya da diğer herkesin fiyatına, oturma yüksekliğine, pratikliğine ve Ducati sahipliğinin maliyetlerine bakıp mantıklı bir karar verdiği anlamına da gelebilir.
Veya sahipleri sadece sürmekle o kadar meşgul ki paylaşım yapmaya vakit bulamıyorlar.
Bu konuyu daha fazla araştırmayı reddediyorum.
Kilometre sayacı 4.999 km’de durdu.
Görünüşe göre Ducati’lerde kilometre dönüm noktaları bile bir kilometre erken geliyor.
Bir kilometre hızlı. Tam bir Ducati.

Hyper her sabah çalışıyor. Beni işe götürüyor.
Eve de geri getiriyor.
Yine de aklımda kalanlar, nadiren beklediğim şeyler oluyor.
Arai kaskımı alırken interkomu kasıtlı olarak eklemedim.
Eski kasklarımda Sena üniteleri vardı. Bu ise farklı olacaktı.
Ne aramalar. Ne müzik.
Ne de navigasyon.
Motorun sesini duymak istiyordum.
Isındıkça değişen notayı. Deponun altındaki mekanik nabzı. Motorun temiz bir şekilde güç almasıyla başka bir vites istemesi arasındaki farkı.
Sanırım motosikletleri biraz eski usul seviyorum.
Motorun bir sesi olsun istiyorum. Kontrollerin bir eylem gerektirmesi. Motosikletin kendi kimliğini koruması.
Duke’un yeni nesilleri beni aynı şekilde çekmedi. Daha akıllı, daha pürüzsüz ve kullanımı daha kolay hale geldiler, ama bağ kurduğum o kişilik değişiyor gibiydi.
Belki de motosikletler kaçınılmaz olarak bu yöne gidiyor.
Her şeyde daha iyi. Tavsiye etmesi daha kolay.
Ayırt etmesi daha zor.
Hyper ise kalan istisnalardan biri gibi hissettiriyordu.
Çünkü ne olduğunu gizlemeye pek de hevesli değil.
Bir süre sessizlik yeterliydi.
Sonra kaçırılan dönüşler, cevaplanmayan aramalar ve varış noktasının sürüş kadar önemli olduğu günler geldi.
Bu yüzden sonunda bir Sena Vortex aldım.
Bazı sabahlar onu açıyorum.
Geri kalan dünya da benimle geliyor.
Bazı sabahlar ise sessiz bırakıyorum.
O sabahlar motor yine kaskı dolduruyor.
Artık konuşmaya hazırız. Ama sessizlik hâlâ bir seçenek.
İşe gidiş-geliş Bir araba küçük konforları mümkün kılar.
Su içebilir, sıcaklığı değiştirebilir, yer değiştirebilir, bir kaşıntıyı giderebilirsiniz.
Motosiklette ise kaşıntı bekler. Kask. Eldivenler. Ceket.
Motor daha çalışmadan önce ilk sıcaklık hissi bile başlar.
Sabah ışığı. Soğuk motor. Bangalore ile o tanıdık müzakere başlar.
Fiziksel olarak değil.
Zihinsel olarak.
Gaz. Yol yüzeyi. Trafik. Alan.
Dünü düşünecek yer yok. İşteki toplantıyı dert edecek zaman da yok.
ÖNEMLİ OLAN sadece önümüzdeki birkaç metre.
Motoru kapatıyorum. Soğurken tıkırdamaya başlar.
Ellerim gidondan ayrılır, ama birkaç saniye daha onun şeklini hatırlar.
Kafamın içindeki gürültü kaybolur.
Bir toplantı başlar. Biri bir sorunun büyüdüğünden bahseder.
Başka bir e-posta acil olarak işaretlenir.
Ben zaten Bangalore’un içinde bir Hypermotard sürdüm.
Sonra yağmur geldi
Bangalore yağmurları nadiren nazik başlar.
Bir an yol kurudur. Bir sonraki an ise su her yeri kaplar, çukurları tamamen ortadan kaldırmasa da üzerini örter.
Normalde trafiğin üzerinden görmemi sağlayan sürüş pozisyonu, şimdi beni yağmurun içindeki en yüksek nesne gibi hissettirir.
Gaz kolu daha nazik olur. Frenleme daha erken başlar.
Her durakta bir ayakkabı su, çakıl ve çamur içinde güvenilir bir zemin arar.
Hyper sakinliğini korur.
Tüm müzakereyi yapan benim.
Sonra da su sıçramaları var. Ön tekerlekten. Öndeki araçlardan.
Bazen de kendi şifresi olacak kadar derin bir çukurdan.
İşe gidiş-gelişin Google Haritalar’da görünmeyen kısmı
Üst düzey motosiklet. Sıradan Bangalore musonu.
Su motosikletin altında toplanır. Motorun yakınından buhar yükselir. Koku yarı sıcak metal, yarı ıslak yoldur.
Anahtar hâlâ elimdeyken orada dururum.
İkinci bakış
Hyper yolda şaşırtıcı derecede az dikkat çeker.
Çoğu insan için sadece sıra dışı boyalı, yüksek bir motosiklettir.
Ancak onu tanıyanlar, genellikle neye baktıklarını tam olarak bilirler.
Ducati Servis Merkezi’nde biri mutlaka yanına durur.
“En sevdiğim motosiklet” derler.
Bunlar günlerini daha hızlı ve daha pahalı Ducati’lerin etrafında geçiren insanlar.
Yine de, bu motosikletin yanında dururlar.
Daha hızlı pek çok rakip var. Ama hâlâ ikinci bakışı alıyor.
Graffiti boyası. Tel örgü şasi.
Koltuk altındaki egzozlar.
Bazen bir el koltuğa konar. Bazen de daha iyi görmek için geri adım atarlar.
Sonra bana bakarlar. Belki anlarlar.
Belki de endişelenirler.
Neyse ki sıkıcı kısım
5.000 km’de mekanik bakım süreci hoş bir şekilde kısa sürdü.
Servis faturalarını tam da bu şekilde severim
Rizoma ve Evotech parçaları bu başlıkta zaten yerini buldu, bu yüzden herkesi başka bir aksesuar listesiyle yormayacağım.
Bu noktada, sıkıcı olmak iyi bir şey.
Özellikle de bir İtalyan motosikletinin bakımını anlatırken.
Etanol sorusu
Ancak, düzenli bakım kontrol listesinin dışında kalan bir belirsizlik var.
Değişen etanol durumu, özellikle uzun süre kullanmayı planladığım bir motosiklet için uyumluluk konusunda sorular doğurdu.
Endişemi doğrudan Ducati ile DOC uygulaması üzerinden paylaştım ve özellikle Hypermotard’a yönelik bir açıklama istedim.
Net bir cevap gelene kadar, bir sonuca varmak yerine soruyu kaydetmeyi tercih ederim.
Şimdilik bu, izleyip göreceğiz sütununa giriyor, sorunlar sütununa değil.
Kilometre ve menzil
Birkaç sayı, çünkü bu hâlâ bir sahiplik başlığı.
En iyi: 20,1 km/l
En kötü: 11,4 km/l
Ortalama: 13,7 km/l
Yol bilgisayarı, Ducati’nin eklemeyi unuttuğu yakıt göstergesi haline geldi.
Genellikle 150 km civarında yakıt aramaya başlıyorum. Şu ana kadarki pratik menzil yaklaşık 160~180 km.
Ama bunları hesaplamaya devam etmem ve tam olarak aynı şekilde sürmem muhtemelen her şeyi açıklıyor.
Küçük şeyler
5.000 km’nin bana sayılar bırakacağını düşünmüştüm.
Kullanılan yakıt. Yapılan servisler.
Harcanan para.
Ama motosikleti düşündüğümde aklıma gelenler bunlar değil.
Kaskın içinde bir ses olmadan sürdüğümü hatırlıyorum.
İşe vardığımda zihnimin tamamen sakinleştiğini fark ettiğimi hatırlıyorum.
Yağmurdan sonra otoparkta durup, anahtar elimde motorun soğumasını dinlediğimi hatırlıyorum.
Bu 5.000 km boyunca bir noktada, Hyper yıllardır almak için beklediğim motosiklet olmaktan çıktı.
O beklenti, benim başka bir versiyonuma aitti.
Bu versiyon ise sadece anahtarı alır.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔

Yorumlar