An bu, daha iyi zamanlanamazdı. Motorun sesi Dolgellau’nun dar sokaklarını çevreleyen binalara çarpıyordu ve Toyota GR Yaris Rally1, koronun tam doğru dizeyi söylediği anda just arrived.
Gwlad, Gwlad! Pleidiol wyf i’m gwlad.
Wales’in ulusal marşı kesinlikle dünyanın en coşkulu marşlarından biri. Özellikle o dize.
Vatan. Vatan. Vatanıma sadıkım.
Perşembe akşamı Wales, Elfyn Evans‘tan daha çok bağlı olamazdı. Ve tam tersi de öyle. Son zamanlarda dünya şampiyonu unvanını kazanan sürücünün böyle gecelerin her zaman en büyük hayranı olmadığı söylenebilir; ancak memleketindekilerde bu tamamen farklıydı. Dönüşü için.
İlk dünya unvanını Akdeniz’in güney kıyılarında Sardinia’da kazanmış olabilir, ama sonuç burada belki de en fazla anlam taşıyordu. Burası, kalbinde, birlikte büyüdüğü insanlarla. Aile, arkadaşlar ve – bazılarına göre – 10.000’e yakın taraftar.
Sioned Howells bunlardan biriydi. Arabanın Eldon Square’a geldiğini izlemek, Wales’in diğer ucundaki Pontardawe’den yaptığı yolculuğu iyi ki yapmış.
DirtFish’e şunu söyledi: “Ma işte olmam gerekiyordu. İzin günlerim tükendi, ama umursamıyorum. Bunu kaçırmayacaktım. Elfyn başladığından beri onu izliyorum.”
Duygular yükseldikçe, gözyaşları yağmuryla harmanlandı.
“Hayatımdaki en güzel gün bu.”
Tam da bu anlama geliyordu. Arabadan çıkan Evans, aşağıdaki Square’a, binlerce kez geçtiği bir yola baktıkça şaşırdı. Ancak bugün, Ekim’in ortasındaki ıslanmış bir perşembe, bayrağını dalgalatan ve şarkısını söyleyen insanlarla çevrili bir yol sergiliydi.
Ne yazık ki Evans’ın yardımcı sürücüsü Scott Martin gelemedi – bu durum arabanın Square’a geç varmasıyla daha belirgin hale geldi. Arkasındaki gerçek sebep, Dinas Mawddwy’ye yapılan bir ziyaretti; bu köy Dolgellau’nun dağın diğer tarafındaydı. Dinas, Elfyn’in büyüdüğü yerdi. Eğer dönüşü yapacaksa, bunu düzgün yapılması gerekiyordu. Ve düzgün yapmak kaçınılmaz olarak herkesin düşündüğünden daha fazla zaman aldı.
Kimse umursamadı. Ekstra süre, Howard Davies, Becs Williams ve Emyr Penlan’a kalabalığı eğlendirmek fırsatını verdi. Aynı zamanda Galler’in dünya şampiyonu Phil Mills de birkaç söz söylemek için oradaydı; ayrıca anlık yorumcu Mike Chen de – dünyanın en çok izlenen ralli kliplerinden birinin canlı tekrarını sunmak üzere – sevinçle sahne aldı.
Ve sonra Gwyndaf vardı. Muhtemelen ikinci en çok izlenen klip, oğlu dünya şampiyonu olduğunu fark ettiği bir klibe ait. Unutulmaz bile yetmiyor.
Ama dünyanın gelip izlediği Elfyn’di ve hayal kırıklığı yaratmadı. Yılı tipik açık sözlü, dürüst tarzıyla değerlendirdikten sonra, kalabalığı eğlendirdi; ardından adını imzaladı – kelime anlamıyla – binlerce kez.
Ve sonra, asıl etkinlik. Marian Otoparkına.
Evans, Yaris’i beş dakikalık muhteşem donut’larla ateşledi. Başta kalabalık sustu; insanlar izlerken, beyinleri gözlerden gelen mesajları yakalamaya ve işlemeye çalışıyordu. Ancak sonra alkış başladı. Ve durmadı. Donut’lar da öyle.
Toyota sonunda susturulduğunda, Elfyn ortaya çıktı; elinde Galler bayrağı vardı. Havaya kaldırılmış bir kol ve kalabalığa büyük bir el sallama vardı. Kısa bir an – çok kısa bir an – arabanın üstüne çıkıp işi düzgün yapacakmış gibi düşündüm. Ama bu Elfyn değil. Hiçbir önemi yoktu.
Bu onun tacıydı, şehriydi ve gecesiydi. Ve kendi tarzıyla yaptı.
Bunu imzalarken bitirmeden önce, bunu başaranlara teşekkür etmemek eksiklik olur. Evans bir Rally1’i memleketine sürmeden beş gün önce, Glenn Patterson, Simon Hughes ve çevresindeki birkaç kişi bir fikir ortaya koymuştu; beş gün sonra da zaman zaman imkânsız gelmiş olabilecek şeyi gerçekleştirmişlerdi. Polislerle, Dolgellau ve Gwynedd meclisleriyle – Toyota’nın bahsetmeye bile gerek olmayan – makinenin de insanın da zamanında ulaşmasını sağlamak için uzun sürerdi; bu da uzun günler ve uykusuz geceler demekti.
Değmişti. Hepsi değmişti.
Sadece Sioned’a sorun.
