Basitçe ifade etmek gerekirse, 440 Mopar’ın tarihinde üretilen en büyük üretim V8’idir. Daha fazla deplasmana sahip bir motor, genellikle daha küçük bir motordan daha fazla güç üretir. Tabii ki, turboşarj ve port injeksiyondan direkt injeksiyona geçiş gibi teknolojik gelişimler, daha küçük motorların eksik deplasmanı telafi etmesine yardımcı olur. Ama “Deplasmanın yerini alacak hiçbir şey yok” atasözünün uzun süredir hotrodder’lar için bir savaş çağrısı olmasının bir sebebi var.
Mopar’ın RB motor ailesinin bir üyesi olan 440, 1966’dan itibaren kaput alanlarında (motor bölmelerinde) yerini aldı. Başlangıçta 350 beygücu üretiyordu ancak çıktı kas gücü araçları döneminin tamamında istikrarlı şekilde yükseldi. Beygücü, üçlü bir iki volanlı Holley karbüratörün yardımıyla sağlam 390 bg ve 490 pound-foot tork üreten Dodge Six Pack ve Plymouth Six Barrel motorlarıyla zirveye ulaştı. Güç zirvesi uzun sürmedi ve 1970 Temiz Hava Yasası’nın getirdiği emisyon kuralları nedeniyle 440’ın çıktısı 1972’den itibaren istikrarlı şekilde azalmaya başladı. 1978, 440’ın üretim sürecinin son yılıydı ve Chrysler New Yorker Brougham’a monte edildiğinde ancak 195 beygücu üretebiliyordu.
Patlama değil, sönük bir fısıltıyla
440’ın performans düşüşü, 1970 Temiz Hava Yasası’nın da aralarında bulunduğu bir dizi faktörün birleşmesiyle gerçekleşti. Bu yasa hükümet’e egzoz emisyonlarını düzenleme gücü verdi ve Amerika’nın şehirlerindeki büyümekte olan sis (smog) sorununa karşı koymak için otomobil üreticilerinin 1975’e kadar emisyonları yarısına indirmesi gerekiyordu. Üreticiler bunu zamanlamayı gerileterek, hava-yakıt karışımını seyrelterek ve sıkıştırma oranlarını düşürerek başardılar. Sonuç büyük bir güç düşüşüydü. Ayrıca sigorta şirketleri kas gücü arabalarına devasa primler biçmeye başlayınca, üreticiler big motorları yalnızca daha büyük ve daha lüks modellerinde sunmak zorunda kaldı. Ve tabii ki 1973 yağ krizi yakıt fiyatlarının gökyüzüne çıkmasına ve tüketicilerin daha verimli araçlara yönelmesine neden oldu. Durum o kadar vahimdi ki, bazı aşırı durumlarda insanlar yollarda at binmeye başladı.
Chrysler New Yorker Brougham gibi büyük botlar (yani dev arabalar), hâlâ bir big-block’u meşrulaştırabilecek tek arabalardı. Lüks alıcıları hâlā büyük bir V8 bekliyordu ve karşılaştırma yapmak gerekirse, kompakt Plymouth Horizon’ın maliyetinin yaklaşık yarısına mal olan 7.831 doları harcay türden biri, ucuz hız arayan genç birinden farklı olarak artan işletme maliyetleriyle o kadar fazla uğraşmıyordu. Yine de 440 için sonun geldiği belliydi. Giderek sıkılaştırılan emisyon gereksinimleri, iyi bir günde 10 mil/galon yakıt tüketen dev bir V8’in 1980’lere ayak uyduramayacağı anlamına geliyordu.
