İkinci nesil model 1972 model yılından sonra ortadan kalktıktan sonra GTO, yoğun şekilde yeniden tasarlanmış orta boyutlu bir araba olarak “Colonnade” gövde stiliyle geri döndü. Ancak Pontiac yalnızca 4.806 adet sattı ve GTO rozetini 1974’te kompakt bir Ventura’ya yapıştırmaya karar verdi. İkincisi 7.058 adet satışla biraz daha başarılı oldu, ancak Pontiac ismi tarih kitaplarına gömmeyi tercih etti.
Şirket üç yıl sonra konuyu tekrar gözden geçirdi. GTO’yu canlandırmadı, bunun yerine Le Mans temelli, performans odaklı yeni bir model tanıttı. O dönem meşhur olan Can-Am yarış serisinden esinlenerek Can Am adını alan bu model, Pontiac’ın Trans Am ve Grand Prix için kullandığı yarış temasını sürdürdü.
Can Am, daha ikonik GTO’nun arkasındaki isim olan Jim Wangers’ın eseriydi. Orijinal muscle car’ın ruhunu canlandırmak için tasarlanan Can Am, LeMans Sport Coupe temelliydi ancak Trans Am’ın shaker kaput hava girişini kullanıyordu; ördekkuyruğu spoylerinin tasarımı ise Grand Am All-American konsept otomobiline dayanıyordu.
Cameo White yalnızca mevcut dış renk seçeneğiydi, ancak Can Am aynı zamanda turuncu, sarı ve altın tonlarında üç tonlu şeritlerle benzersiz bir kaplama aldı. Daha da önemlisi, Trans Am’dan alınan W72 400 kübik inç (6,6 litre) V8 motoruyla donatıldı. Bu motor 200 beygir gücü üretiyordu; LeMans Sport Coupe’da sunulan benzer üniteden 20 beygir daha fazla.
200 beygir gücü, altın çağın GTO’larına göre çok fazla değildi, ancak 1977’de oldukça sağlam bir rakamdı. Sadece Chevrolet Corvette daha yüksek güç (210 beygir) sunuyordu; Can Am’ın rakiplerinin çoğu ise çok daha düşük güç sunuyordu. Kaliforniya’da satılan bazı arabalar ayrıca 185 beygir gücünde derecelendirilmiş 403 kübik inçlik Oldsmobile V8 motoruyla donatıldı.
Pontiac, Can Am’ı sınırlı üretimli bir araç olarak tasarladı, ancak fiberglas arka spoyleri üretmek için kullanılan kalıbın kırılması nedeniyle üretim beklenenden daha kısa sürdü. LeMans’ın 1978 için küçültülmesi planlandığından Pontiac, Can Am’ın üretimini tamamen durdurmayı tercih etti. Yalnızca 1.377 adet üretildi.
Bu arabalardan kaçının günümüze ulaştığı belirsiz, ancak son yıllarda birkaçının satışa çıktığı görüldü. Bazıları restore edildi, bazılarıysa uygun olmayan depolama nedeniyle pas yığınına dönüştü. Burada gördüğünüz Can Am bu ikisinin arasında bir yerde. Yaklaşık otuz yıl boyunca yollara çıkmadı, ancak durumu onarılamayacak kadar kötü değil. Üstelik değiştirilmemiş, orijinal hâlini koruyan bir araç.
Kansas’ın Olathe şehrinden gelen Can Am, 1995’te kilometre sayacında 106.000 mil (170.590 km) varken bir ambara park edildi. Gövdede oldukça fazla pas deliği var ve döşemenin büyük kısmı hasarlı, ancak bu Pontiac’ın tamamen orijinal hâlinde park edildiği açıkça görülüyor.
Kaputun altında hâlâ fabrika çıkışı W72 V8 motoru bulunuyor ve burada iyi haber, aktarma organlarının yeniden çalışır hâle getirilmiş olması. Satıcıya göre hem güç ünitesi hem de otomatik şanzıman gerektiği gibi çalışıyor. Araç aynı zamanda seçeneklerle dolu ve hiçbir zaman kaza geçirmemiş.
Eğer aradığınız türde bir proje arabaysa, Can Am 11.000 dolar karşılığında satışta. Referans olarak, çok iyi durumda olan örnekler 25.000 ile 40.000 dolar arasında, concours seviyesindeki arabalar ise 50.000 dolardan fazla fiyatla alıcı buluyor.
Ciprian’a arabaları sorun; klasik otomobillere duyduğu tutkuyu ve modern tasarım öğelerinden duyduğu rahatsızlığı anlatacaktır. Makalelerini okursanız, ideal SUV’sinin neden 1969 Chevrolet K5 Blazer olduğunu anlarsınız.
