Prize takılabilir batarya elektrikli araçlar ve hibritler, aslında ancak Nissan Leaf ile Chevrolet Volt ilk kez piyasaya sürüldüğünden beri, yani yaklaşık 16 yıldır günlük kullanıma uygun ana akım otomobiller olarak hayatta kalabiliyor. O erken modellerden bu yana teknoloji hızla ilerledi ve günümüzde bir BEV’nin sürüş deneyiminin benzinli veya dizel rakiplerinden daha iyi olduğu söylenebilir; birçok prize takılabilir hibrit ise belki de belirli bir segmentteki en iyi driving deneyimini sunabiliyor. 2026’da bir varil benzin fiyatının patlamasıyla, EV hype trenine zaten binmiş olan insanlar işe gidiş-gelişlerinde neredeyse gerçek bir trene binen biri kadar para tasarrufu sağlıyor.
Amerika Birleşik Devletleri pazarında EV satışları birkaç yıl boyunca Donald Trump’ın federal teşvik ve indirimleri ortadan kaldırdığı ana kadar yükselişteydi. Amerika Birleşik Devletleri’nde her geçen yıl EV sürmek giderek kolaylaşıyor, ancak son derece pahalı yakıt ve aşırı yaşam maliyeti enflasyonuna rağmen benimlenme oranları düzleşmiş durumda. Amerikan tüketicilerin %10’unun altında EV satın alırken, Çin’deki tüketiciğin yaklaşık %60’ı ve Avrupa bu yılın ilk üç çeyreğinde %23,2’ye ulaştı. Prize takılabilir araçların Amerika Birleşik Devletleri’ndeki nispeten düşük benimlenme oranına rağmen, prize takılmayan hibritler efsanevi sıcak kek gibi satılıyor.
Anketçiler yakın zamanda Amerikalı sürücülerin yaklaşık %57’sinin yüksek gaz fiyatlarını EV’lere yönelik artan ilgile ilişkilendirdiğini buldu, bu ilgi satışlara gerçekten dönüşmemiş olsa da. Biraz şaşkınım bunun bundan daha yüksek olmamasına. Özellikle ikinci el elektrikli araba almanın nispeten düşük maliyetini göz önünde bulundurduğumda, tarihte bir günlük sürüş için elektrikli araç kullanıma geçmekten daha erişilebilir bir dönemin olduğundan şüphem yok. Bu yüzden, İran Savaşı dönemine ait gaz fiyatlarının sizi bir EV veya PHEV düşünmeye itip itmediğini ve nedenini merak ediyorum.
Aşağıdaki yorumlarda düşüncelerinizi paylaşın, biz de bunun üzerine konuşalım. Sonra da Pazartesi günü diğer herkes için özetlemek üzere birkaç favori yanıtımı seçeceğim. O zaman, hadi söleyin. Geçen yıldan daha fazla EV meraklısı mı oldunuz?
Belki EV trenine tekrar binerim
Birkaç yıldır bir EV sahibiyim; bu COVID-19 pandemisinin en derin döneminde Facebook Marketplace’ten satın aldığım son derece ucuz ikinci el bir Leaf ile başladı. o Leaf’i çok sevdim, ancak sınırlı menzili onu pek kullanışlı kılmadı, bu yüzden sonunda sattım. Şu anda Audi A3 e-Tron prize takılabilir hibrit ve tamamen elektrikli bir Harley-Davidson Livewire motosiklete sahibim. Ya bunları şehrin içinde sürmek ya da kullanmak güzel, ancak yine de aileyi ziyaret etmek veya tatile gitmek için uzun mesafe güzergahlarında benzinli veya dizel yakıt yakıyorum. Yakın zamanda yaptığım yolculukta Kaliforniya’da varil başına sekiz dolar ödemek bana stratejimi yeniden düşünmeye itti. Her doldurmadaki faturam üç haneye ulaştığında, ikinci el bir Chevrolet Bolt’a olan isteğim daha da artıyor.
Birbirini takip eden bitmeyen İran savaşı petrol boru hatlarının ve rafinerilerin patlamaya devam ederken ve geçilemez deniz yollarıyla karşılaşıldıkça, yakıt fiyatlarının “normal” düzeye dönmesini yakın gelecekte görmememiz olası. Birçok eyalet, yakıt vergilerini kesmek veya kara araçlarına kırmızı dizel doldurulmasına izin vermek suretiyle fiyatları düşürmeye çalışıyor, ancak fiyatların temelde aynı kaldığını ya da yükselmeye devam ettiğini görüyor. Tatil yolculuklarının talebi artıracak olması, işlerin iyileşmeden önce kötüleşeceği anlamına geliyor gibi bana görünüyor. Belki de tatilleri evde geçirerek bir miktar para tasarrufu yapabilirim.
Bir durumun sonuçlarından kurtulmak için bir şey satın almak, o duruma ait çok Amerikancı bir çözüm. Bunu söylerken, halka açık toplu taşımanın önemini yıllarca küçümseyerek bu otomobil bağımlılığına dayalı altyapıyı kolektif olarak biz kurduk, yani sanırım içinde yattığımız şeye katlanmak zorundayız. Ben de başka ucuz bir Leaf’i test sürmeye gidiyorum. Peki ya siz?
