•Hyundai Verna ve Creta N Line gibi rakipleri eleyerek VW Virtus 1.5 TSI GT Sport Plus’ı tercih eden BHPian kanna.sridharan, neredeyse bir yıl ve 12.000 kilometrelik kullanımının ardından deneyimini paylaştı.
Team-BHP.com’da yayımlanan yazıda, yazar 25 yıldır dizel araç kullandığını hatırlatarak, Virtus’un bu alışkanlığı nasıl değiştirdiğini anlatıyor.
“Dieselden DSG Hayranına: Yaklaşık bir yıl ve 12 bin kilometrelik VW Virtus 1.5 TSI GT Sport Plus deneyimi” başlıklı paylaşımda yazar, uzun yıllar kullandığı araçları şöyle sıralıyor: Fiat Palio D’den Swift 1.3 DDiS’e, Vento 1.6 TDI’ye, Duster 110 PS’ye ve son olarak Honda City 1.5 i-DTEC’e kadar tüm araçların toplamda 6 lakh kilometrenin (60 bin km) üzerinde gidildiğini belirtiyor. En yüksek mesafeye ulaşan aracın ise 5 yılda 1.25 lakh kilometreye (125 bin km) ulaşan Vento olduğu kaydediliyor.
Author, son aracı olan Honda City i-DTEC ZX’nin beş yıldan kısa sürede 1.12 lakh kilometreye (112 km) ulaştığını ve güvenilir, verimli, konforlu bir otoyol savaşçısı olduğunu aktarıyor.
“25 yıl boyunca kendi viteslerimi kullandım; otomatik bir araç için aktif olarak alışveriş yapacağımı asla hayal etmezdim. Ancak yaş, bitsiz otoyol kilometreleri ve birkaç eski spor yaralanması başka planlar yaptı. Uzun yolculuklarda sol baze sık sık yoruluyor ve kavramayı devretme zamanı geldiğini fark ettim.”
Yazarın 20 lakh on-road (yola çıkış fiyatı) bütçesi, donanımlı sedanlara, orta sınıf crossover‘lara ve birkaç büyük SUV’ya kapı açıyordu. Uzun mesafe otoyol yolcusu olan kendisi ve eşi için performans, konfor, pratiklik ve otomatik şanzıman kombinasyonunu aradı.
试驾评测 sırasında dizel sedanların kaybolduğunu, çoğunun benzinli seçenekler bıraktığını belirten yazar, onlarca yıllık dizel kullanımının ardından birçok doğal emişli benzet motorunun cansız hissettigini vurguluyor: “Aradığı performansı verebilmek için sert çevrilmeleri gerekiyordu. Alıştığım o ani itme hiç yoktu.”
İşte tek sürüş her şeyi değiştirdi: Virtus 1.5 TSI. Author, motorun sevdiği alt torku ve orta aralık patlamasını modern benzinlilerin sadeliği ve rafinemeniyle birleştirdiğini yazıyor.
Satın alma aşamasında rakipleri değerlendiren yazar, Tata Safari’yi çok beğense de eşinin bu kadar büyük araçta yolcu olmak istememesi nedeniyle 7 kişilik SUV’nun iki kişi için pratik olmadığı sonucuna ulaşıyor.
Krossover kategorisinde VW Taigun’u en sevdiği araç olarak öne çıkaran yazar, güzel sürüşüne ve aynı 1.5 TSI + DSG kombinasyonuna sahip olmasına rağmen sedanla karşılaştırıldığında daha küçük bagajının belirleyici faktör olduğunu belirtiyor.
Toyota Hyryder Hybrid’in şehir içi kullanımında etkileyici olduğunu ancak mütevazı bagaj alanı ve yüksek hızlarda isteksizliği nedeniyle cazibesini kaybettiğini ifade ediyor. Hyundai Creta N Line’ın ise sürmesi keyifli, beklenenden iyi frenleme ve bol konfor/özellik sunduğunu; çocukların sevdiğini söylüyor. Ayrıca Hyundai yetkililerinin ilk kez kendisini takip ettiğini, geçmişte dizel Creta sorduğunda talebin yüksek olması nedeniyle nadiren geri dönüş alındığını ekliyor.
Sedan rakipleri arasında Hyundai Verna 1.5 Turbo DCT’yi “kesin bir roket” olarak tanımlayan yazar, ciddi güce sahip olsa da otoyol hızlarında tamamen emin hissetmediğini ve direksiyonun belirsiz olduğunu belirtiyor; Creta N Line’ın daha iyi sürüş güveni sunduğunu düşünüyor. Skoda Slavia için ise “arabalar iyidir ancak tasarımı bana değildi” diyor; Volkswagen’in Virtus’u tanıttığından beri temiz, zamansız tasarımına aşık olduğunu ekliyor.
Virtus ile yaşamayı anlatan yazar, 1.5 TSI EVO motor ve 7 vitel DSG şanzıman kombinasyonunu “saf mekanik mutluluk” olarak niteliyor: “Yakıt tasarrufu için sürmüyorum; ağır bir sağ ayağım var ve yolun izin verdiği her yerde güçlü ivmelenmeyi seviyorum.”
Motor başlatma deneyimini şöyle anlatıyor: “İvmelenmeye bas, küçük DSG takılmasını bekle ve araba gerçekten bağımlılık yapan bir aciliyetle fışırıyor.” Orta aralıkta Virtus’un parladığını vurgulayan yazar, eski City dizelinde geçiş yapmanın planlama ve manuel vites düşürme gerektirdiğini, Virtus’ta ise DSG’nin doğru viteyi sessizce seçip aracın hamle bitmeden önce ileri atlandığını söylüyor.
浅色 altı şeritlik otoyollarda çoğu zaman Sport modunda olduğunu belirten yazar, şanzımanın uyanık kaldığını, frenlerken agresif biçimde vites düşürdüğünü ve anlık ivmelenmeye her hazır olduğunu ifade ediyor. 7. vite ancak 110’un üzerinde aktifleştiğini; rahat seyir için D modunun mükemmel olduğunu ama bazen hangi veyi seçeceğini karıştırabileceğini ekliyor.
DSG’nin en büyük zayıflığının bumper-to-bumper (ışıklarda yavaşlama) trafiğinde ortaya çıktığını belirten yazar, çok düşük hızlarda hangi veye olması gerektiğinde bazen şaşık göründüğünü ve ilk, ikinci ve üçüncü vite arasında istenenden sıkıca kayabildiğini söylüyor; bunun bir işi bozmadığını ancak farkedilebilir olduğunu ekliyor.
Uzun mesafe otoyol yolcusu olduklarını hatırlatan yazar, Virtus’un gerçekten etkilendiği alanın bu olduğunu belirtiyor. Honda City ile karşılaştırdığında arabanın önemli ölçüde daha yerleşik hissettiğini, çapraz rüzgarların neredeyse etkilemediğini ve üç basamaklı hızlarda doğru izdiğini ve inanılmaz güvenli hissettigini yazıyor; bu düzeyde güveni veren son aracın ise Vento 1.6 TDI olduğunu söylüyor.
İki on yıldan fazla dizel kullandığını, düşük RPM’de tembel hisseten motorlardan hoşlanmadığını belirten yazar, 1.5 TSI’nin böyle olmadığını; dizeller gibi alt uçtan güçlü tork verdiğini ancak modern benzinlilerin sadeliği ve sessizliğiyle birleştirdiğini ekliyor.
Özelleştirme kısmında fabrika lastiklerinin (Apollo) araç evden alınırken zorlukla dayandığını, Michelin Pilot Sport 4’lere derhal geçtiğini ve iyileşmenin farkedilir olduğunu söylüyor: “Yakalama seviyeleri önemli ölçüde arttı, direksiyon tepkisi keskinleşti ve araba yüksek hızlı otoyol koşullarında daha da yerleşik hissetti.”
Andhra Pradesh’te yaşanan sert yazılar nedeniyle kabin konforunu artırmak için şunları taktığını açıklıyor: Ön camda Llumar Stratos 70, tüm yan ve arka pencerelerde Llumar Stratos 50 ve güneşliğinde 3M CR20. Bu filmlerin kabin sıcaklıklarında önemli fark yarattığını; AC eleştirilerinin çoğunun aracın stök formuna ait olduğunu, filmler takıldıktan sonra soğutma performansının yazın en sıcak öğle vakitlerinde bile çok daha kabul edilebilir hale geldiğini belirtiyor.
Güven için RedTiger F7N Elite bir dashcam eklediğini ve yolların öngörülemez doğası nedeniyle iyi bir dashcam’in artık zorunlu bir güvenlik aksesuvarı olduğunu düşünüyor. Basitçe çamurluk, zemin matları, kaput astarı ve çift korna gibi ürünler aldığını; 4 yıl/60 bin km için SVP paketini ve 6. yıla/1.5 lakh km’ye kadar genişletilmiş garantiyi dahil ettiğini söylüyor.
Yakıt tasarrufu konusunda “ağır sağ aya vergisi”ni anlatan yazar, hiper-yakıt rakamları arayanlar için bunun uygun olmadığını vurguluyor: Otoyolda dört ve altı şeritli otoyollarda sürekli üç basamaklı seyirde saatte 12-13 km/l; şehirde ise yaklaşık 9.5 km/l aldığını belirtiyor. Yoğun metrolarda bu rakamın belirgin biçimde düşeceğini tahmin ettiğini, arabayı yalnızca ara sıra şehirde kullandığını söylüyor.
Eski Honda City dizelinin ne kadar sert sürülürse sürülsün rahatça 17+ km/l verdiğini; Virtus’un gaz pedalına çok daha duyarlı olduğunu ekliyor ancak “samimi olmak gerekirse, galon başına gülümsemeler (keyif) ekstra yakıt faturalarını kolayca karşılıyor.”
Sevdiği konular arasında şüphesiz en büyük vurguyu 1.5 TSI + DSG kombinasyonuna yapan yazar, güç teslimatinin pürüzsüzünü, vites geçişlerinin yıldırım hızında olduğunu ve orta aralık patlamasının bağımlılık yaptığını söylüyor. Yüksek hızlarda kaygan kararlılığın büyük güven verdiğini; siyaha boyanmış tasarım, sportif duruş ve sürücü odaklı kokpit içeren GT Sport Plus stilinin arabayı her özel hissettirdiğini belirtiyor. Sıkı ama rahat olmayan süspansiyonun kötü yolları iyi emdiğini ve yüksek hızlarda sakin kaldığını ekliyor.
Sevmediği konularda alt gösterge paneli plastiklerinin eski Volkswagenlere (Vento) göre daha ucuz hissettiğini, Honda City’nin bazı parçalarının bile daha premium olduğunu söylüyor. Dokunmatik Climatronic’u sevmediğini (City’nin AC kontrollerini sevdiğini), iyi çalışması için 22/23’e ayarlanması gerektiğini ve kabini soğutmanın zaman aldığını belirtiyor; stök formda AC’nin yazın en sert Andhra yazlarında City’in buz gibi soğutmasını yakalayamadığını, ancak tüm cama filmler takıldıktan sonra kabin soğutmasının önemli ölçüde iyileştiğini söylüyor. Koltuk havalandırmasının iyi bir dokunuş olsa da çok gürültülü olduğunu ekliyor.
DSG güvenilirliği sorusunun yalnızca zihninin arka planında yattığını; DQ200’ün önceki sahiplerine dair tüm incelemelerden uzun vadeli güvenlik endişelerini tamamen görmezden gelemeyeceğini yazıyor. Tam dijital gösterge kümesini ise “popüler olmayan bir görüş” olarak niteleyerek City’nin basit, temiz kümesini özlediğini; tercih etseydi daha yeni Kushaq tarzı kümeyi seçeceğini söylüyor.
Kasım ayında bir yaşına ulaşacak veODO’da 12.000 km’ye yaklaşan Virtus 1.5 TSI GT Sport Plus’ın tam da aradığı şey olduğunu kanıtladığını belirten yazar, vazgeçemeyeceği dizel benzeri torku muhteşem DSG şanzımanla birleştirdiğini, üstün otoyol davranışlarını eklediğini ve bunları baş döndüren sedanın içine sardığını yazıyor.
“Mükemmel mi? Hayır. AC daha güçlü olabilirdi, iç mekan daha zengin hissedebilirdi ve DSG hala kaygının hafif bir bulutunu taşıyor.” Ancak boş bir otoyol parçası ortaya çıktığında ve 1.5 TSI vitesler arasında sert çekmeye başladığında bu şikayetlerin hepsi kayboluyor.
“Kalıcı bir dizel hayranı için, arabaya verebileceğim en büyük övünç bu belki de. Dizil araçlara olan aşkımı yalnızca yerine koymadı; onu özlemeyi bıraktım.”
