Yıllar içinde bir sürü motosiklete sahip oldum. Bazıları daha hızlıydı, bazıları daha pahalıydı ve bazıları nesnel olarak daha iyi donanımlıydı. Triumph Street Triple RS ve Yamaha MT-10 gibi makinelerin sahipliğini yapma şerefine erdim; ikisi de kendi bağlamlarında muhteşem motosikletlerdir. Ancak bir sebepten dolayı, hiçbir tanesi Yamaha XSR900‘nin uyandırdığı o hissi tatmin edemedi. Ve yıllarca onu arzuladıktan sonra, nihayet rüyamı gerçekleştiren motosikleti iki yıl önce satın aldım.
Benimkisi bir ilk nesil XSR900 ve bugün bile o makineye son derece aşıkım. İçinde o coşkulu CP3 üçlü silindir, olağanüstü derecede iyi yaşayan tasarım ve her sürüşü bir yazılım demoline çevirmeden işleri ilginç kılacak kadar yeterli teknoloji var. Elbette daha hızlı ve daha gelişmiş motosikletler mevcut ama ben gerçekten umursamadım. Sürekli motosiklet değiştirme sürecinin ardından, nihayet saklamaya değer bir tanesini bulduğumu düşündüm.
Elbette küçük bir sorun var: Yamaha, ikinci nesil XSR900‘yi üretmeyi başardı ve o günden beri buna hayranlıkla bakıyorum. Daha keskin tasarımı, güncellenmiş 890cc üçlü silindir, geliştirilmiş şasi ve daha gelişmiş elektronikleri; bunların hiçbiri bana hoş gelmeyen şeyler değil. Hatta kendime defalarca, eğer bir gün başka bir motosiklet alırsam, muhtemelen bunun da bir XSR900 olacağını söyledim. Zaten bir XSR900’e sahip biri için son derece mantıklı bir davranış; üstelik bir noktada üç tane MT-07’ye sahiptim, değil mi?
Peyh, Yamaha şimdi bu olası mali felaketi özellikle Neon Vaalea 2027 XSR900 ile oldukça cazip hale getirdi. Bu, 1990’ların ortalarındaki pembe Yamaha YZF750R’a dair muhteşem derecede nostaljik bir geri dönüş. Vaalea gövde paleti, pembe ve mavi grafikler, gümüş renkli şasi ve açık renk jantlar var. Bu tür bir renk paleti, motosiklet üreticilerinin neden her şeyin siyah, gri ya da ne biliyorum mat bir ton olması gerektiğine karar verdiklerini düşünüp duraksatıyor.
Bu ’90’lar güzelliğinin altında ise tanıyıp sevdiğimiz o son derece modern XSR900 yatıyor. 890cc CP3 üçlü silindir, merkezdeki parça olarak kalmaya devam ediyor; altılı vites kutusu, hızlı vite değiştirici, cruise control ve açılıya duyarlı elektronik sürücü yardım sistemleriyle eşleştirilmiş durumda. Bu aynı zamanda sınırlı üretim bir performans özel modeli de değil. Temelde muhteşem yeni bir kıyafet giymiş aynı harika motosiklet bu. Hangisi de can sıkıcı biçimde dikkatimi çekmek için fazlasıyla yeterli.
Şimdilik Yamaha, Avrupa için yeni renkleri açıkladı ancak ABD’deki mevcudiyet hâlâ belirsiz. Güncel Amerikan pazarı XSR900’ü $10,599’dan başlıyor (ultra lüks GP modeli ABD’ye daha çabuk ulaşmayı bekliyor, umarım); yani en azından bu belirli bir orta yaş krizinin ne kadar pahalı olabileceğine dair bir fikrimiz var.
Ve işte absürt kısım burada: İlk nesil XSR900’ümü satma konusunda kesinlikle niyetim yok. İki yıl ve 32.000 mil sonra, hâlâ sürmeyi dört gözle beklediğim motosiklet bu ve onu yıllarca elinde tutabileceğimi gerçekten görebiliyorum. Ancak yeni renk paleti, garajında yan yana park etmiş iki XSR900 hayal kurmamı sağlıyor. Rüyamı gerçekleştiren motosikleti yıllarca kovaladım, nihayet ona kavuştum ve artık yerleştiğimi düşündüm. Görünüşe göre Yamaha bu konudaki mesajı kaçırdı.
Lähde:
