Ferrari, tarihinin en güzel otomobillerinden birini ürettiği 1969 Dino 246 GT modeliyle, markanın son yıllarda ulaşamadığı estetik ve mühendislik mummemmelliğini somutlaştırdı. V6 motorlu bu araç, o dönemde Ferrari amblemini taşıyamamasına rağmen, tasarımındaki kusursuzlukla dikkat çekiyor. 1967’de sahne alan Dino 206 GT’nin ardından geliştirilen 246 GT, yarış kuralları nedeniyle üretim zorunluluğunu karşılamak için Fiat ile ortaklaşa inşa edilen hafif alüminyum V6 motoruyla öne çıkıyor.
Araç, Formula 2 teknik düzenlemelerinin yarış motorlarının seri üretim esaslı olmasını ve en az 500 adet homologasyon gerektirmesini şart koşmasıyla birlikte kritik bir dönüm noktasına işaret ediyor. Bu zorunluluk, Ferrari’nin hem orta motorlu Dino 206’ya hem de ön motorlu Fiat Dino’ya güç veren yeni alüminyum V6’yı üretmesini gerekli kıldı.
Mühendislik ve Tasarımın Ulaştığı Nokta
Orijinal 206 modeli, 178 beygücu gücü üreten canlı bir 2 litrelik V6 motoruyla donatılmıştı. Ferrari’nin belirttiğine göre aracın kuru ağırlığı sadece 1.984 pound (yaklaşık 899 kg) seviyesindeydi. Bu değer, aracı 160 beygücu üreten çağdaşı Porsche 911S ile güç açısından denkleştirirken, neredeyse 300 pound daha hafif olmasını sağladı. Ferrari’nin 1969 model yılı için sunduğu 2,4 litrelik motorla birlikte Dino’nun gücü 195 beygücu’ye yükselirken, Porsche sadece 170 Alman beygücu’suyla geride kaldı.
Jant mesafesi biraz uzayan ve alüminyum gövde yerine çelik gövde kullanımına geçerek yaklaşık 397 pound ağırlaşan 246 GT Dino, yine de 911’in güç/ağırlık oranını geride bıraktı. Ferrari’nin o zamandan beri ulaşamadığı bir mükemmelliğe işaret eden bu oran, aracın mühendislikteki başarısını ortaya koyuyor.
Tasarımın Ebedi Güzelliği
Sergio Pininfarina’nın 1965 yılında sunduğu konsept temeline dayanan yol arabası Dino, orta motorlu ilk Ferrari yol aracı olma özelliğini taşıyor. Enzo Ferrari’nin oğlu Alfredo “Alfredino” ya da “Dino” Ferrari, 1950’lerde markadan orta motorlu bir yol aracı talep etmiş ve Grand Prix yarışları için küçük hacimli çift kam mili V6 motorlarının tasarımında yer almıştı. Dino Ferrari, tasarımlarının hayata geçemeden 24 yaşında kas distrofisinden hayatını kaybetmesine rağmen, adını taşıyan araç stil ve mühendisliğin gerçek bir simgesi haline geldi.
Pininfarina, Alfredo’nun ölümünden sonra orta motorlu Ferrari mirasını sürdüren isim olarak, kendi tasarımına dair Motor Trend’e verdiği demeçte şunları söyledi:
Eğrilerin volüptöz teması, stilistik açıdan büyüleyici ve aerodinamik açıdan kusursuz; ön kısmın çukurlara ve çamura açık olmasıyla ilgili aceleci eleştirileri ortadan kaldırıyor.
Sergio Pininfarina
Pininfarina’nın bu itirazlarına rağmen, zaman ve kullanım nedeniyle ciddi biçimde aşınımış bir Dino bile görkemli görünmeye devam ediyor. Açık çatılı GTS modelinin de artılarını görmek mümkün olsa da, kapalı çatılı GT modeli özellikle serpinti dolu bir sahil yolunda serin bir yaz akşamında sürülürken ayrı bir büyüye sahip.
Sürüş Deneyiminin Büyüsü
Modern süper araba standartlarına göre, 1 ile başlayan bir beygücu sayısı, dört haneli bir sayı değilse kabul edilemez. Ancak sürmeyi büyük gösterişten çok seven gerçek bir tutkuncu için, hafif ve çevik bu küçük Dino çok daha iyi bir sürüş deneyimi sunuyor. Bu aracın motoru hayranlık uyandırıcı nitelikte. 0-60 mil/saat (0-96 km/h) hızlanma süresi 8,2 saniye olan Dino dünyayı yakmıyor olsa da, üçlü Weber dikey emiş karbüratörlerinin büyüleyici emişinin içinde kaybolmak için daha fazlasına gerçekten ihtiyaç var mı?
Kendi kendine tüketilmek yerine, 8.000 devir/dakikada yükselen bir çığlığa teslim olmak ya da vites kolumuzun keyifli ve doğrudan tepki veren direksiyonuyla bir akış haline gelmek isteyen için bu araç yeterli. David Lillywhite’in Hagerty için hazırladığı sürüş rapı, motorun özelliğini şu sözlerle özetliyor:
Bu 192 beygücu’lik V6 (ABD modeli için 175 beygücu), küçük Dino için mükemmelen uygun; bir V8’den daha hafif ve daha zarif, dört silindirli bir motordan daha özel. Düzgün çalışır ve üçlü karbüratörler iyi ayarlandığında, başka hiçbir markanın ulaşamadığı şekilde uygun biçimde Ferrari benzeri bir çığlığa geçene kadar şikayet etmeden ilerler.
Aldo Brovarone, Pininfarina
Pininfarina’dan Aldo Brovarone, konsepti Dino sokak arabasına dönüştürmek için sihirli bir iş çıkardı ve Ferrari tasarım dilıyla bağlantıyı korudu. Geleneksel uzun kapotlu kısa arka planlı ön motorlu düzene sahip olmamasına rağmen, bu dönem Enzo’nun diğer modelleriyle bir bağ içeriyor. Bu araç, bazı açılardan aktarma organlarının, tekerleklerin, direksiyonun ve yolcu kabininin yerleştirilip ardından üzerine bir levha konulmuş, sonra gerekmeyen her şeyin kazınmış gibi göründüğüne benziyor. Sadece stilistik açıdan gerekli olanlara indirgenmiş ve rafine edilmiş bu tasarım, benim için her zaman birinci olacak.
